61. Anderson Kevin J. - Miecz Ciemności

Kevin J. Anderson1 Miecz Ciemności 2 MIECZ CIEMNOŚCI KEVIN J. ANDERSON Przekład KRZYSZTOF KUREK Kevin J. - pdf za darmo

5 downloads 33344 Views 2MB Size

Story Transcript


1

Kevin J. Anderson

Miecz Ciemności

2

MIECZ CIEMNOŚCI KEVIN J. ANDERSON

Przekład KRZYSZTOF KUREK

Kevin J. Anderson

3

Miecz Ciemności

4

Tytuł oryginału DARKSABER Redaktor serii ZBIGNIEW FONIOK Redakcja stylistyczna JADWIGA PILLER Redakcja techniczna ANDRZEJ WITKOWSKI Korekta WIESŁAWA PARTYKA JADWIGA PILLER Ilustracja na okładce TOM JUNG

Skład WYDAWNICTWO AMBER

Wydawnictwo Amber zaprasza na stronę Internetu http://www.amber.sm.pl http://www.wydawnictwoamber.pl Lillie E. Mitchel Copyright © 1997 by Lucasfilm, Ltd. & TM. Ali rights reserved. Used under authorization. Published originally under the title Darksaber by Bantam Books

która wielce, acz niewidocznie przyczyniła się do powstania tego dzieła, dając mi swobodę i moc, bym mógł opowiedzieć tę historię równie żywo, jak żywo zrodziła się w mojej głowie

Kevin J. Anderson

5

Miecz Ciemności

6

PODZIĘKOWANIA

Pragnę przesłać moje specjalne podziękowania Barbarze Hambly za pomoc w stworzeniu postaci Callisty i za to, że podsunęła mi tak wspaniały wątek dla Miecza Ciemności. Jestem szczególnie zobowiązany Ralphowi McQuarrie’emu. Duża część tej opowieści jest ściśle związana z naszą pracą podczas tworzenia Ilustrowanego Wszechświata Gwiezdnych Wojen, które to dzieło stało się dla mnie istotną inspiracją. Nar Shaddaa i Nal Hutta nie mogłyby stać się takie bez wkładu, jaki stanowiła praca Toma Veitcha i Cama Kennedyego związana z powstaniem ilustrowanych opowiadań Imperium Ciemności. Kenneth C. Flint pomógł mi w napisaniu tej części mojej opowieści, która dzieje się na Tatooine; Timothy Zahn doradził mi, jak powinien wyglądać Pellaeon; Bill Smith i West End Games dali mi szczegółowe tło dla Hurtów i Crixa Madine’a. Tom Dupree, Lucy Wilson, Sue Rostoni, Alan Kausch uczynili ten projekt w ogóle możliwym i asystowali podczas jego realizacji. Moja żona, Rebecca Moesta, zrobiła dla mnie znacznie więcej - w sposób tak oczywisty, jak i całkiem nie oczywisty - niż wszystko to, co zdołałbym opisać na reszcie tej strony. Kocham cię.

Mija ósmy rok od czasu bitwy o Endor. Wielki admirał Thrawn i Imperator zostali pokonani, a ich siły rozbite. Z potęgi Imperium pozostali jedynie skłóceni ze sobą dowódcy, walczący o pozostałości imperialnej machinerii wojennej, ukryci pośród systemów tworzących jądro galaktyki, daleko za liniami wroga. Admirał Daalę uważa się za martwą, ale w rzeczywistości uciekła ona na swym jedynym ocalałym gwiezdnym niszczycielu w rejon działań upadłego Imperium, gdzie próbuje włączyć się w walkę o imperialne terytoria... Na Yavinie Cztery Luke Skywalker założył akademię, by odbudować zakon rycerzy Jedi, dawnych strażników Starej Republiki. Nauczył już wielu swych wychowanków, jak używać Mocy. Młodzi kandydaci na Jedi przybywają do niego, inni, którzy zakończyli już naukę, opuszczają akademię, by strzec kruchego przymierza Nowej Republiki. Przed kilkoma miesiącami Luke zniszczył potężny gwiezdny superpancernik, „Oko Palpatine’a”, i uwolnił, uwięzionego przez dziesiątki lat w komputerze statku, ducha kobiety-Jedi, Callisty. Luke pokochał ją gorącą miłością, mimo że duch jej zamieszkuje teraz ciało jednej z jego uczennic. Choć Callista została przywrócona światu i pragnie odwzajemnić miłość Luke’a, w tajemniczy sposób straciła swoje zdolności Jedi. Luke zdecydowany jest znaleźć sposób na przywrócenie Calliscie jej zdolności, nie licząc się z tym, dokąd mogłyby zaprowadzić go poszukiwania rozwiązania problemu...

Kevin J. Anderson

7

ROZDZIAŁ

1 TATOOINE Banthy wlokły się ciężko jeden za drugim, pozostawiając za sobą jedynie wąski ślad łap odciśniętych w piachu. Żar bliźniaczych słońc miażdżył kroczących w pochodzie. Gorące powietrze falowało niczym tarcze ochronne, rozmazując dystans i przemieniając Morze Wydm w rozległy piec. Miejscowe stworzenia chroniły się w każdej odrobinie cienia, jaką mogły znaleźć, do czasu aż ogniste popołudnie przechodziło w chłodniejszy zmierzch. Banthy poruszały się bezgłośnie, jeśli nie liczyć stłumionych odgłosów ich kroków. Kudłatych bestii dosiadali owinięci warstwami tkaniny Jeźdźcy Tusken, rozglądając się bacznie naokoło. Spowity całkowicie w pasy materiału, jednak niepewny swego przebrania Han Solo spoglądał niespokojnie przez wąskie metalowe rurki, zaprojektowane tak, by osłaniać oczy przed ciskanym przez wiatr kamiennym pyłem. Jego usta zakrywał skorodowany metalowy filtr piaskowy z małym nawilżaczem, który czynił palące powietrze Tatooine bardziej zdatnym do oddychania. Inni Pustynni Ludzie posiadali niewielkie wentylatory porozmieszczane na okryciach. Jedynie najsilniejsi spośród nich dożywali wieku dojrzałego i szczycili się tym. Han jechał na swoim wierzchowcu w samym środku pochodu, mając nadzieję, że nie zostanie zdemaskowany. Porośnięte gęstą sierścią zwierzę kołysało się na boki i Han starał się nie chwytać za jego zakręcone rogi częściej niż inni jeźdźcy. Toporny grzbiet bantha porastało zbite w kłaki futro, a irytująco cienkie siodło sprawiało, że przejażdżka była prawdziwą torturą. Han przełknął kolejny łyk drogocennej wody i jęknął w duchu. To była, koniec końców, jego własna szalona propozycja. Po prostu nie spodziewał się, że Luke Skywalker tak chętnie na nią przystanie. Teraz Han utknął na dobre. Dla Nowej Republiki to była misja najwyższej wagi i musiał ją wykonać. Rzucając niewyraźną komendę, przewodnik jeźdźców pośpieszył swoje zwierzę. Pochód brnął przez miałki piach, okrążając szczyt ruchomej wydmy, która tkwiła niczym wyniosły wartownik w sercu wypalonego ogniem oceanu. Han nie zdawał sobie

Miecz Ciemności

8 sprawy z rozmiarów wydmy, do czasu, aż znaleźli się nieco wyżej, choć jeszcze nie na szczycie. Żar słońc wzmógł się wyraźnie, o ile w ogóle było to możliwe. Banthy krztusiły się i prychały, lecz Pustynni Ludzie całkowicie skupiali się na swoim zadaniu. Han przełknął ślinę, próbując złagodzić palenie w gardle. W końcu nie mogąc już wytrzymać, przerwał milczenie i szepnął do komunikatora krótkiego zasięgu, wbudowanego w maskę, jaką miał na twarzy: - Luke’u, co się dzieje? Mam złe przeczucia co do ich zamiarów. Zanim Luke Skywalker odpowiedział, minęła chwila. Han obserwował, jak szczupły jeździec dwa banthy dalej prostuje się w siodle; wyglądało na to, że Luke czuje się w przebraniu znacznie lepiej niż Han. Oczywiście, Luke dorastał na Tatooine jednakże usłyszawszy jego głos w słuchawce, Han wyczuł śmiertelne znużenie. - To nie ma nic wspólnego z nami, Hanie - powiedział Luke. - Kilku Pustynnych Ludzi ma jakieś niejasne podejrzenia, jednak nie dotyczą one nas. Wykorzystuję Moc, aby zakłócić ich myśli, tak by nie zwrócili na nas uwagi. Nie, to coś całkiem innego. Prawdziwa tragedia... zobaczysz. Luke ciężko wciągnął haust powietrza przez swoją maskę do oddychania. - Nie mogę teraz rozmawiać. Muszę się skoncentrować. Poczekaj do chwili, aż oni zaabsorbują się czymś naprawdę, wtedy wyjaśnię ci więcej. W przedzie Luke w swym tuskeńskim przebraniu pochylił się znów w siodle. Han zdawał sobie sprawę, że przyjaciel zużywał olbrzymie ilości energii, usypiając czujność ludzi piasku, tak by ignorowali dwóch niepożądanych gości. Luke potrafił zamroczyć umysły słabych istot, lecz Han nigdy wcześniej nie widział, by manipulował tyloma umysłami równocześnie. Sztuczka polegała na tym, by nie zostać zauważonym. Jednak gdyby ktokolwiek podniósł alarm i Pustynni Ludzie zwróciliby uwagę na intruzów, nawet mistrz Jedi nie byłby w stanie ciągnąć dalej tej gry. Wówczas wywiązałaby się walka. Han miał przy sobie, ukryty pośród strzępów okrycia, blasterowy pistolet. Nie wiedział, czy razem z Lukiem daliby radę całej bandzie ludzi piasku, lecz na pewno dobrze wykorzystaliby wszystkie swoje możliwości, gdyby doszło do konfrontacji. Przewodnik jeźdźców dotarł na szczyt piaskowego wzniesienia. Szerokie łapy bantha rozdeptywały ostrą linię utworzoną z piasku przez wiatr. Powietrze teraz było spokojne, a okruchy kwarcu lśniły jak miliard miniaturowych supernowych. Han podregulował filtry przesłaniające jego oczy, by poprawić widoczność. Inne banthy także wgramoliły się wyżej i jeźdźcy otoczyli przewodnika, który uniósł spowitą w paski materiału rękę, potrząsając oszczepem. Za plecami tuskeńskiego przywódcy samotny pasażer opadł ciężko na siodło, jak gdyby przygnębiony, choć niełatwo było zrozumieć język ciała owych zamaskowanych i dziwacznych ludzi. Han wyczuwał, że ten ponury pasażer był najważniejszym elementem całej ceremonii. Może chodzi o jakąś sprawę honorową, zastanawiał się Han, albo może zamierzają wydalić tego człowieka z plemienia? Pasażer ześlizgnął się po grzbiecie bantha i opadł na ziemię. Zacisnął palce na wełnistych kudłach, niczym w rozpaczy, ale żaden dźwięk, nawet gardłowe odgłosy i

Kevin J. Anderson 9 prychanie, jakich Tuskenowie używają jako języka, nie wydobył się z jego owiniętych tkaniną ust. Spuścił głowę, metalowe rurki przesłaniające jego oczy skierowane były w ziemię, gdzie łapy bantha zdeptały piach, niszcząc naturalną strukturę diuny. Tkwił tak, strapiony, przed swym zwierzchnikiem. Przywódca stał obok niego, trzymając uniesioną broń; pozostali Pustynni Ludzie zeszli ze swych banthów i potrząsali w powietrzu oszczepami. Han i Luke, próbując nie odróżniać się od innych, naśladowali ich gesty. Zamaskowany Luke Skywalker poruszał się powoli i ospale. To zadanie omal przerastało siły rycerza Jedi i Han miał nadzieję, że wyprawa nie potrwa zbyt długo. Zrozpaczony i wyobcowany członek plemienia stał chwiejnie na krawędzi wydmy, wpatrzony w rozległy ocean ruchomych piasków, rozciągający się aż po horyzont. Tuskenowie stali w skupieniu, unosząc oszczepy jeszcze wyżej. Gdy koncentrowali się w napięciu, w słuchawce w uchu Hana rozległ się głos Luke’a: - W porządku, teraz nie zwrócą na nas uwagi. Mogę ci wszystko wyjaśnić. Przed trzema dniami samotny tuskeński jeździec stracił swojego bantha. Zabił go smok krayt. Na nieszczęście jeździec ocalał i uciekł. - Dlaczego na nieszczęście? - wymamrotał Han, licząc na to, że jego głos nie będzie głośniejszy niż dźwięki wydawane przez ludzi piasku. - Jeźd...

Life Enjoy

When life gives you a hundred reasons to cry, show life that you have a thousand reasons to smile

Get in touch

Social

© Copyright 2016 - 2019 AZPDF.PL - All rights reserved.