61. Dziki wiatr - Lindsey Johanna

Lindsey Johanna Dziki wiatr Prolog 1863, Wyoming Thomas Blair zatrzymał konia na wzgórzu wznoszącym si - pdf za darmo

14 downloads 75227 Views 1MB Size

Story Transcript


Lindsey Johanna

Dziki wiatr

Prolog

1863, Wyoming Thomas Blair zatrzymał konia na wzgórzu wznoszącym się nad doliną, gdzie wśród jałowców i sosen widniało jego ranczo. Oczy błyszczały mu z dumy. Dom, zbudowany z drewnianych bali, składał się zaledwie z trzech pokoi, ale oparłby się kaŜdej zamieci. Rachel twierdziła, Ŝe nie ma nic przeciwko temu surowemu domostwu, do którego mąŜ ją przywiózł. W końcu rozpoczęli działalność na ranczo zaledwie dwa lata temu. Thomas miał masę czasu na to, aby stworzyć dla Rachel ogromną posiadłość — królestwo, z którego mogła być dumna. JakŜe wielką cierpliwością odznaczała się ta jego piękna, młoda Ŝona. jakŜe gorąco ją kochał. Stanowiła dla niego uosobienie dobra, piękna i cnoty. Czuł, Ŝe zdobył wszystko, czego pragnął w Ŝyciu, właśnie dzięki Rachel i temu ranczu, mającemu — zyskał juŜ taką pewność — wspaniałe perspektywy na przyszłość. W dalszym ciągu jednak istniał problem syna; nadzieję na posiadanie męskiego potomka stracił po narodzinach córki i dwóch poronieniach Rachel. Nie winił jednak Ŝony. Rachel pokornie próbowała nadal, bez słowa skargi. Głęboką urazę Ŝywił natomiast do córki za to, Ŝe nie jest synem, o którego tak się modlił. Jego niechęć była tym większa, Ŝe przez pierwszy

tydzień Ŝycia dziewczynki brał ją za chłopca. Ochrzcił ją nawet, imionami Kenneth Jesse. Wdowa Johnson asystująca przy porodzie (lekarza nie znaleziono) za bardzo się bała Thomasa, by powiedzieć mu prawdę, gdyŜ był przekonany, Ŝe zostanie ojcem chłopca... A Rachel - cudem wyrwana śmierci i zbyt słaba, by karmić piersią - równieŜ sądziła, Ŝe wydała na świat synka. Oboje przeŜyli szok, gdy pani Johnson - nie mogąc juŜ dłuŜej znieść tej okropnej sytuacji wyznała w końcu prawdę. Thomas doznał bezmiernej goryczy zawodu. Nigdy potem nie chciał juŜ nawet spojrzeć na dziecko. I nigdy nie zapałał cieplejszym uczuciem do dziewczynki; nie wybaczył jej tego, Ŝe nie jest chłopcem. Wszystko to wydarzyło się przed ośmioma laty w St. Louis. Thomas poślubił Rachel rok wcześniej, a ona namówiła go, by osiedlili się w mieście. Dla niej porzucił góry i równiny Zachodu, gdzie spędził większość Ŝycia kłusując, dostarczając jedzenia i chodząc na zwiady dla wojskowych z fortów ukrytych na odludziu. Saint Louis było zbyt cywilizowane, zbyt ciasne dla człowieka przyzwyczajonego do wspaniałości Gór Skalistych i groźnej ciszy dolin. Wytrzymał tam jednak sześć lat, prowadząc sklep odziedziczony przez Rachel po rodzicach. Przez sześć lat obsługiwał osadników zmierzających na zachód, na jego Zachód, jego otwartą przestrzeń. Gdy w Kolorado i stanie Oregon znaleziono złoto, Thomas wpadł na pomysł, by dostarczać wołowinę do obozów i miasteczek kopaczy, mnoŜących się niczym grzyby po deszczu na tak dobrze mu znanym terenie. Gdyby nie zachęta Rachel, nie zrealizowałby jednak swoich zamierzeń. Ona nie znała twardego Ŝycia, nigdy nie spała pod gołym niebem, ale bardzo kochała męŜa i wiedziała, Ŝe Thomas cierpi, mieszkając w St. Louis. Jessicę postanowiła jednak zostawić w prywatnej szkole dla panienek, do której dziewczynka uczęszczała od chwili, gdy skończyła pięć lat. Thomas zgodził się na to ochoczo; nawet gdyby miał juŜ nigdy nie zobaczyć córki, zupełnie by się tym nie przejął. Córka Thomasa kazała się nazywać K. Jessicą Blaire. Jessica — gdyŜ tak zwracała się do niej Rachel — pozwalała, by wszyscy, którzy nie znali jej pełnego imienia, wierzyli, Ŝe K oznacza. Kay. Tak śliczna laleczka, na jaką wyrosła, nie mogła nosić imienia Kenneth. Umarłaby raczej ze wstydu. Dziewczyna o turkusowych oczach i kruczoczarnych włosach była podobna do Thomasa niczym dwie krople wody i dlatego bezustannie przypominała mu o tęsknocie za synem. Rachel ponownie zaszła w ciąŜę, a Ŝe najtrudniejszy okres nowego Ŝycia naleŜał juŜ do

przeszłości, Thomas mógł poświęcić Ŝonie znacznie więcej czasu. Jego bydło przetrwało dwie zimy i nawet się rozmnoŜyło; pierwszy wyjazd do Wirginii zakończył się wspaniałym sukcesem. Thomas sprzedał tam wszystko za cenę dwukrotnie wyŜszą niŜ ta, jaką zapewne uzyskałby w St. Louis. Teraz dojeŜdŜał juŜ do domu; Rachel oczekiwała go wprawdzie znacznie później, ale Thomas pragnął jak najszybciej podzielić się z nią swoim sukcesem. Pragnął tak bardzo, Ŝe zostawił swoich trzech towarzyszy daleko za sobą, w Forcie Laramie. Chciał zaskoczyć Ŝonę, zrobić jej niespodziankę, ucieszyć dobrą nowiną i kochać się z nią aŜ do końca dnia bez Ŝadnych przeszkód. Nie widział jej prawie miesiąc. Bardzo za nią tęsknił! Ruszył w dół wzgórza, wyobraŜając sobie, jak bardzo Rachel zdziwi się i ucieszy na jego widok. Przed domem nie zauwaŜył nikogo. O tej porze dnia Will Phengle i stary przyjaciel Thomasa, Jeb Hart, wypasali zwykle stado, a półkrwi Indianka z plemienia Szoszonów, zwana na ranczo Kate, krzątała się po kuchni. W największym pokoju było pusto. Z kuchni dochodził wspaniały zapach pieczonych jabłek i cynamonu, na stole stała szarlotka, ale Thomas nigdzie nie dostrzegł Kate. W domu panowała cisza. Pomyślał, Ŝe Rachel zapewne ucięła sobie drzemkę w wielkim łóŜku, które sprowadzili z St. Louis. Zostawił więc broń, by mu nie przeszkadzała, a później wolno i cicho otworzył drzwi do sypialni. Nie chciał obudzić swojej złotowłosej Rachel. Ale ona nie spała. Widok, jaki ukazał się jego oczom, wydawał się tak niewiarygodny, Ŝe Thomas stanął w progu jak skamieniały. To, co zobaczył, rozbijało w proch jego marzenia: z nogami i twarzą zasłoniętymi ciałem męŜczyzny Rachel kochała się z Willem Phengle'em, obejmując go mocno ramionami. - Spokojnie, niewiasto. - Głośny chichot Willa odbił się od ścian, a jego biodra przylgnęły ściśle do bioder kobiety. - Nie ma pośpiechu. Jezu, aleŜ ty jesteś wygłodzona, nie? Z gardła Thomasa wydobył się cichy warkot, który przeszedł nagle w dziki ryk, tak przeraŜający, Ŝe ruch na łóŜku zamarł w jednej chwili. - Zabiję was! Zabiję! Will Phengle wyskoczył z łóŜka i chwycił porozrzucane ubranie z podłogi. Zrozumiał natychmiast, Ŝe Thomas pobiegł po broń. Will mógł się juŜ zatem zaliczyć do nieboszczyków. - Nie uciekaj, Will. On musi się tylko przekonać, Ŝe... - Oszalałaś, kobieto! — wrzasnął Will. — Najpierw będzie strzelał, a dopiero później patrzył. Ty zostań i wyjaśniaj, jak ci Ŝycie niemiłe, ale ja wieję. — Kończył zdanie, wyskakując juŜ

na podwórze przez wąskie okno. Mimo czerwonej mgły, przesłaniającej mu wzrok, Thomas dotarł wreszcie do sypialni. Gdy mgła rozproszyła się, dostrzegł, Ŝe łóŜko jest puste. Reszta pokoju równieŜ. Usłyszał dobiegający z oddali tętent i wypalił cały magazynek w nagą postać Willa uciekającego na oklep. Ostatni strzał chybił, tak samo jak poprzednie. - Rachel!— ryknął Thomas, ładując broń. — Tobie się tak nie uda! Rachel! — Rozejrzał się po dziedzińcu, pobiegł z powrotem do domu, przeszukał stajnie. - Nigdzie się przede mną nie ukryjesz! Ale w stajni teŜ Ŝony nie było. Im dłuŜej szukał, tym bardziej się denerwował. Na zimno i bez wahania zastrzelił dwa konie stojące w stajni, a później pobiegł przed dom i zabił własnego wierzchowca. — Zobaczymy, czy teraz uciekniesz! — wrzasnął do nieba, a jego głos rozniósł się echem po całej dolinie. - Bez konia nigdy się stąd nie wydostaniesz. - Słyszysz mnie, dziwko? Zginiesz z mojej ręki albo w górach, ale tak czy inaczej — juŜ umarłaś! Potem wrócił do domu i zaczął pić na umór. Gdy działanie bimbru dało o sobie znać, gniew męŜczyzny przemienił się w Ŝal, a potem znów we wściekłość. Thomas co chwila podbiegał do okna, Ŝeby się przekonać, czy nie widać Ŝony. Coraz bardziej pijany, pomyślał, Ŝe zaczyna pojmować indiańską skłonność do zemsty. Dla Czejenów i Siuksów, z którymi się przyjaźnił i handlował, zemsta stanowiła sens istnienia. Byli gotowi poświęcić jej Ŝycie. Thomas doskonale ich teraz rozumiał. Upił się kompletnie, toteŜ nie myślał jasno, ale jednak myślał. Kiedy Jeb wrócił do domu późnym popołudniem, usiłował dowiedzieć się od Toma, kto zabił konie i gdzie się podziały kobiety. Thomas nie chciał jednak niczego wytłumaczyć. Pod lufą nakazał mu udać się natychmiast do Fortu Laramie, zatrzymać ludzi Lewisa i nie wracać przynajmniej przez tydzień. Jeb równieŜ miał się trzymać z daleka od rancza. Thomas na pociechę rzucił mu garść złotych monet, jakie otrzymał za stado. Pragnął jedynie samotności. Jeb nie zamierzał dyskutować z pijanym męŜczyzną, a juŜ szczególnie takim ze strzelbą w ręku. Znał Thomasa Blaira od prawie trzydziestu lat i nie sądził, by ten mógł wyrządzić krzywdę kobiecie. Dlatego wyjechał. A Thomas czekał i pił coraz więcej. W pewnym momencie przypomniał sobie o Kate i zaczął się zastanawiać, gdzie teŜ ona moŜe być, lecz nie poświęcił tej sprawie zbyt wiele uwagi. Nigdy zresztą nie poświęcał uwagi indiańskim dziewczynom. Kate była córką starego Frenchy'ego i

squaw z plemienia Szoszonów. Frenchy prosił Thomasa o opiekę nad córką, w razie gdyby coś mu się stało. No i rzeczywiście umarł. Thomas znalazł dziewczynę w magazynie fortu, gdzie puszczała się z Ŝołnierzami. Zabrał ją więc do siebie i wszystko jakoś się ułoŜyło — Kate była wdzięczna za dach nad głową, a Rachel potrzebowała dodatkowej pary rąk do pracy. Thomas nie myślał o Kate i nigdy nawet nie dostrzegł tęsknych spojrzeń, jakie mu posyłała. Nigdy nie zwracał uwagi na to, co dostrzegał wyraźnie w jej oczach. Dochowywał wierności Rachel. Czekał i czekał. Nie na darmo. Weszła do domu, gdy słońce zaczynało się chylić ku zachodowi. Thomas rzucił się na Ŝonę, zanim zdołała otworzyć usta. Bił ją jak opętany. Wrzeszczał przy tym bez końca, nie dając jej szans odpowiedzenia na oskarŜenia, którymi ją obrzucał wraz z kaŜdym ciosem. Po jakimś czasie Rachel nie mogła wyrzec ani słowa - język miała poszarpany, szczękę zwichniętą. Dwa palce i nadgarstek uległy złamaniu, gdy próbowała zasłaniać się przed ciosami. Oczy kobiety zaszły krwią, powieki napuchły, a gdy upadła na podłogę, Thomas zaczął ją kopać; złamał jej Ŝebro. Rachel nie wiedziała, dlaczego nagle przestał ją katować. - Wynoś się - usłyszała po chwili przeraŜającej ciszy. — Jeśli przeŜyjesz, juŜ nigdy więcej nie chcę cię wid...

Life Enjoy

When life gives you a hundred reasons to cry, show life that you have a thousand reasons to smile

Get in touch

Social

© Copyright 2016 - 2019 AZPDF.PL - All rights reserved.