Amanda Hocking - Zamieniona

Hocking Amanda Trylle 01 Zamieniona Wendy Neverly wiedziała, że jest inna od dnia, w którym matka us - pdf za darmo

4 downloads 71675 Views 1MB Size

Story Transcript


Hocking Amanda Trylle 01 Zamieniona

Wendy Neverly wiedziała, że jest inna od dnia, w którym matka usiłowała ją zabić. I choć nie jest potworem, za którego ma ją matka, czuje, że nie tu jest jej miejsce. Może dlatego wciąż pakuje się w kłopoty i nie potrafi zagrzać miejsca w żadnej szkole… W nowym mieście i w nowym liceum nie jest lepiej. Tu też Wendy z nikim się nie zaprzyjaźnia. I nikomu nie może zdradzić swojego sekretu: że potrafi wpływać na ludzkie umysły, narzucać im swoją wolę… A kiedy pewnej nocy tajemniczy Finn nieoczekiwanie zjawia się za jej oknem, świat Wendy staje na głowie. Finn zna odpowiedzi na jej pytania, zagadkę jej przeszłości, źródło jej daru i drogę do miejsca, którego istnienia nawet nie podejrzewała. I został przysłany, by zabrać ją tam ze sobą…

Prolog: 11 lat wczesniej Parę rzeczy sprawiło, że ten dzień zapamiętałam lepiej niż inne: to były moje szóste urodziny, a moja matka wymachiwała nożem. I to nie małym nożykiem do krojenia steków, ale potężnym rzeźniczym nożem połyskującym w świetle - jak w kiepskim horrorze. Wyraźnie chciała mnie zabić. Usiłuję ją sobie przypomnieć sprzed tego wydarzenia, żeby się przekonać, czy coś mi nie umknęło, ale niczego nie pamiętam. Oczywiście mam jakieś wspomnienia z dzieciństwa, pamiętam nawet ojca, który umarł, jak miałam pięć lat, ale jej nie. Ile razy pytam o nią mojego brata, Matta, odpowiada: - To szajbuska, Wendy. To wszystko, co powinnaś o niej wiedzieć. Jest starszy ode mnie o siedem lat, więc wiele rzeczy pamięta lepiej, ale nigdy nie chce o niej rozmawiać. Kiedy byłam mała, mieszkaliśmy w Hamptons. Moja mama była damą. Zatrudniła dla mnie opiekunkę,

ale na dzień przed moimi urodzinami niania wyjechała, żeby coś załatwić. Po raz pierwszy w życiu zostałam sam na sam z mamą i żadna z nas nie była z tego zadowolona. Nie chciałam żadnego przyjęcia. Lubiłam prezenty, ale nie miałam przyjaciół. Zaproszono więc przyjaciółki mamy i ich zarozumiałe bachory. Moja mama zaplanowała herbatkę jak u małej księżniczki, na którą wcale nie miałam ochoty, ale i tak Matt i pokojówka od rana wszystko szykowali. Zanim przyszli goście, zdążyłam zrzucić buty i wyciągnąć kokardki z włosów. Mama przyszła, gdy otwierałam prezenty. Zlustrowała wszystko lodowato niebieskim spojrzeniem. Jasne włosy zaczesała do tyłu, usta umalowała jaskrawoczerwoną szminką, przez którą wydawała się jeszcze bledsza. Ciągle miała na sobie szlafrok ojca z czerwonego jedwabiu, jak zawsze od jego śmierci, ale tym razem dodała naszyjnik i czarne szpilki, jakby dzięki temu ten strój miał stać się bardziej odpowiedni. Nikt tego nie skomentował, wszyscy w skupieniu obserwowali, jak rozpakowuję prezenty. Marudziłam na widok zawartości każdej paczki, we wszystkich były lalki, kucyki i inne rzeczy, którymi nigdy się nie bawiłam. Matka ukradkiem przecisnęła się przez tłum gości do miejsca, w którym siedziałam. Właśnie rozerwałam papier w różowe misie w pudełku była kolejna porcelanowa lalka. Zamiast okazać wdzięczność, zaczęłam płakać.

Nie skończyłam. Uderzyła mnie w twarz. - Nie jesteś moją córką - syknęła zimnym głosem. Policzek piekł mnie boleśnie. Patrzyłam na nią ze zdumieniem. Pokojówka szybko odwróciła uwagę gości, ale ta myśl dojrzewała w głowie matki przez całe popołudnie. Sądzę, że kiedy to mówiła, nie miała nic złego na myśli; jak każdy rodzic była zdenerwowana niewłaściwym zachowaniem dziecka. Ale im dłużej się nad tym zastanawiała, tym więcej widziała w tym sensu. Po kilku godzinach ciągłych fochów z mojej strony ktoś uznał, że czas na tort. Mama na dobre zniknęła w kuchni. Poszłam zobaczyć, co się z nią dzieje. Nie wiem nawet, dlaczego to ona zajęła się tortem, a nie pokojówka, która żywiła więcej uczuć macierzyńskich. Pośrodku kuchni, na wysepce, widniał wielki czekoladowy tort ozdobiony różowymi kwiatami. Matka stała z boku i ogromnym nożem kroiła ciasto, i nakładała na malutkie talerzyki. Z jej włosów wysuwały się spinki. - Czekoladowy? - Skrzywiłam się, gdy usiłowała umieścić kawałek na talerzyku. - Tak, Wendy. Lubisz czekoladę - poinformowała mnie. - A właśnie, że nie lubię! - Skrzyżowałam ręce na piersi. Nienawidzę czekolady! Nie zjem tego! Nie zmusisz mnie! - Wendy! Nóż celował we mnie, widziałam lukier na jego czubku, ale się nie bałam. Gdybym była przerażona,

może wszystko potoczyłoby się inaczej. Ale ja po prostu chciałam urządzić kolejną awanturę. - Nie, nie, nie! To moje urodziny! Nie chcę czekolady! krzyknęłam i najmocniej jak umiałam, tupnęłam nogą. - Nie chcesz czekolady? - Mama spojrzała na mnie. W wielkich niebieskich oczach malowało się niedowierzanie. Błyszczało szaleństwo... i wtedy pojawił się strach. - Co z ciebie za dziecko? - Powoli obeszła wysepkę pośrodku kuchni. Zbliżała się do mnie. Nóż w jej dłoni nagle wydawał się o wiele groźniejszy niż jeszcze przed chwilą. - Na pewno nie jesteś moim dzieckiem, to jasne. Kim jesteś, Wendy? Cofałam się wpatrzona w nią. Wydawała się szalona. Jej szlafrok rozsunął się, odsłaniając wystające obojczyki i czarną koszulkę. Podeszła bliżej. Skierowała ostrze noża na mnie. Właściwie powinnam krzyczeć albo uciekać, ale zastygłam w bezruchu. - Byłam w ciąży, Wendy! Ale nie ciebie urodziłam! Gdzie moje dziecko? - Miała łzy w oczach. Pokręciłam głową. - Zabiłaś je, prawda? - Rzuciła się na mnie, z wrzaskiem domagała się, bym powiedziała, co zrobiłam z jej prawdziwym dzieckiem. Odskoczyłam w ostatniej chwili, ale zapędziła mnie w róg. Przywarłam plecami do szafki, nie miałam już dokąd uciekać, a ona nie rezygnowała. - Mamo! - krzyknął głośno Matt z drugiego krańca kuchni. Na chwilę oprzytomniała, gdy usłyszała głos syna, którego kochała. Sądziłam, że to ją powstrzyma,

ale nie! To tylko uświadomiło jej, że ma coraz mniej czasu. Uniosła nóż. Matt rzucił się na nią, ale i tak ostrze przecięło moją sukienkę, poraniło brzuch. Krew plamiła ubranie, przeszywał mnie ból, szlochałam histerycznie. Matka mocowała się z Mattem, nie chciała puścić noża. - Zabiła twojego brata, Matthew! - krzyczała, patrząc na niego rozpaczliwie. - To potwór! Trzeba ją powstrzymać!

Dom Strużka śliny pociekła mi z ust na ławkę. Otworzyłam oczy i usłyszałam, jak pan Meade z trzaskiem zamyka podręcznik. Uczyłam się w tej szkole dopiero od miesiąca, ale zdążyłam się już przyzwyczaić, że nauczyciel właśnie w ten sposób budził mnie z drzemki na lekcji historii. Starałam się nie zasypiać, ale za każdym razem jego monotonny głos pokonywał mój opór i odpływałam. - Panno Everly? - warknął. - Panno Everly! - Hm? - mruknęłam. Uniosłam głowę i dyskretnie starłam ślinę. Rozejrzałam się, ciekawa, czy ktoś to zauważył. Pozostali uczniowie wydawali się niczego nie widzieć, poza Fin-nem Holmesem. Chłopak przyszedł do szkoły przed tygodniem - był jedynym uczniem nowszym ode mnie. Ilekroć na niego spoglądałam, miałam wrażenie, że gapi się na mnie bezczelnie, jakby to była najnormalniejsza rzecz na świecie. Było w nim coś dziwnego, niepokojącego; jeszcze ani razu nie słyszałam jego głosu, choć mieliśmy aż cztery zajęcia razem. Miał

czarne oczy i włosy, które czesał gładko do tyłu. Typ przystojniaczka. Budził we mnie jednak jakiś niepokój, więc wolałam się do niego nie zbliżać. - Bardzo przepraszam, że zakłócam pani drzemkę. - Nauczyciel chrząkał, aż podniosłam głowę i spojrzałam na niego. - Spoko - odparłam. - Panno Everly, może pofatyguje się pani do dyrektora zaproponował. Jęknęłam, - Skoro nabrała pani zwyczaju przysypiania na moich lekcjach, może dyrektor znajdzie sposób, by to pani wyperswadować. - Ależ ja nie śpię - zaprotestowałam. - Panno Everly, bardzo proszę. - Pan Meade wskazał drzwi, jakbym zapomniała, gdzie się znajdują, i tylko dlatego stawiałam opór. Spojrzałam na niego i mimo surowego wyrazu jego szarych oczu wiedziałam, że w końcu ulegnie. W kółko powtarzałam w myślach: Wcale nie muszę iść do dyrektora. Wcale pan nie chce, żebym tam szła. Proszę mi pozwolić zostać na lekcji. Po kilku sekundach nauczyciel rozluźnił się, jego oczy zalśniły szkliście. - Może pani zostać do końca lekcji - oznajmił w końcu niewyraźnie. Potrząsnął głową, przetarł oczy. -Ale następnym razem trafi pani na dywanik, panno Everly. - Przez chwilę wydawał się zagubiony, a potem podjął przerwany wątek i dalej prowadził wykład. Nie za bardzo wiedziałam, co tak naprawdę potrafię - wolałam nie zastanawiać się nad tym na tyle długo, by zdołać to nazwać.

Mniej więcej rok temu odkryłam, że jeśli o czymś myślę i przyglądam się danej osobie dość intensywnie, jestem w stanie ją zmusić, by zrobiła, co chcę. Choć brzmi to fantastycznie, unikałam wykorzystywania tej umiejętności. Częściowo dlatego, że szaleństwem wydawało mi się nawet przekonanie, że to się dzieje naprawdę, choć działało za każdym razem. Przede wszystkim jednak wcale mi się to nie podobało. Czułam się wtedy brudna i wyrachowana. Pan Meade mówił dalej. Słuchałam go pilnie, dręczona wyrzutami sumienia. Nie chciałam mu tego zrobić, ale nie mogłam przecież iść do dyrektora. Niedawno wyrzucono mnie z poprzedniej szkoły i mój brat z ciotką po raz kolejny wywrócili swoje życie do góry nogami, żebyśmy mogli zamieszkać w pobliżu nowej szkoły. Po zajęciach wcisnęłam książki do plecaka i wyszłam szybko. Wolałam nie marudzić zbyt długo, zwłaszcza po tej sztuczce z kontrolą. Niewykluczone że pan Meade zmieni zdanie i każe mi iść do dyrektora. Ruszyłam w stronę szafek. Zniszczone drzwiczki nikły pod kolorowymi ulotkami i plakatami: zaproszenia do klubu dyskusyjnego, kółka teatralnego i na piątkową szkolną dyskotekę. Nie miałam pojęcia, jak wygląda dyskoteka w szkole państwowej, ale nie chciało mi się nikogo o to pytać. Podeszłam do szafki, zmieniłam podręczniki. Nie musiałam patrzeć, by wiedzieć, że Finn jest za mną. Zerknęłam przez ramię, zobaczyłam, jak pije wodę

z kranu na korytarzu, ale ledwie na niego zerknęłam, podniósł głowę i spojrzał na mnie. Jakby on także mnie wyczuwał. Nic nie robił, tylko na mnie patrzył, ale nawet to budziło mój niepokój. Od tygodnia znosiłam jego natarczywy wzrok, starałam się unikać konfrontacji, ale już dłużej...

Life Enjoy

When life gives you a hundred reasons to cry, show life that you have a thousand reasons to smile

Get in touch

Social

© Copyright 2016 - 2019 AZPDF.PL - All rights reserved.