Angel dziecko ulicy - Marliese Arold

Marliese Arold Angel dziecko ulicy Z niemieckiego przełożyła Eliza Modzelewska Tytuł oryginału ANGEL. DIE - pdf za darmo

6 downloads 37130 Views 566KB Size

Story Transcript


Marliese Arold

Angel dziecko ulicy Z niemieckiego przełożyła Eliza Modzelewska Tytuł oryginału ANGEL. DIE GESCHICHTE EINES STRASSENKIDS Hej Psycho, to ja, Clover. Słyszysz mnie, tam pod ziemią, czy gdziekolwiek teraz jesteś? Zawsze lubiłeś roztrząsać takie sprawy, chciałeś wiedzieć, czy po tamtej stronie jest raj... Sorry, że dawno mnie tu nie było. Ale wiesz, jak to jest - brak czasu. U twoich stóp ktoś zapalił czerwoną świeczkę. Na jakieś święto zmarłych czy coś takiego. Na całym cmentarzu wszędzie stoją takie ozdóbki. Ciekawe, czy ten znicz zafundował ci ktoś z rodziny. Po co ludzie robią takie rzeczy? Żeby pokazać, że pamiętają? Nikt z nas nigdy cię nie zapomni, Psycho. Na pewno nie Wilczyca. To był totalny szok, kiedy cię znaleźliśmy. A potem jeszcze ten pogrzeb - dla mnie horror. Źle znoszę takie imprezy. Boże, przecież miałeś dopiero szesnaście lat. To naprawdę za wcześnie, żeby tak po prostu zejść ze sceny! Angel twierdzi, że zrobiłeś to specjalnie. Inni mówią, że to był wypadek. Pewnie jesteś jedyną osobą, która wie, jak było naprawdę. Mógłbyś dać jakiś znak, chociaż malutki, że mnie słyszysz. Spraw, żeby jakiś listek spod moich stóp poszybował w górę, albo zdmuchnij tę świecę, czy coś takiego. Wilczyca znowu ruszyła gdzieś w świat. Od kilku dni jest w trasie. Dokąd pojechała, nie wiem. Powiedziała tylko, że chce się przenieść do jakiegoś innego miasta, nasze już się jej przejadło. Jest taki mróz, że chyba zaraz odmrożę sobie nogi. Koniecznie muszę zorganizować jakieś zimowe buty. Dzisiaj w nocy było koszmarnie zimno. Mam nadzieję, że to nie będzie zima z temperaturami minus dwadzieścia. Wolałbym, żeby taka nie była, naprawdę lepiej o tym nawet nie myśleć. Pankracy leży w szpitalu. Ma zakrzep. Głupia sprawa, ale przynajmniej mu ciepło. A ja się cieszę, że póki co nie dorwał go ten wariat morderca - ta podła świnia, która uwzięła się na bezdomnych. Trzymaj się, Psycho, muszę iść. No to na razie - do wiosny czy coś takiego. 1 Podczas ferii wielkanocnych Svenja odzyskała nadzieję, że może jednak wszystko się jakoś ułoży. Wyjechały na Ibizę. Mama kwitła, znów była dawną mamą, pełną życia i pomysłów. Flirtowała z hotelowym boyem, z portierem, a nawet z chłopakami na plaży, co zresztą sprawiało Svenji przykrość. Ale mama tylko się z tego śmiała. W ogóle dużo się śmiała i mało piła, nie psioczyła cały czas na Svenję i traktowała ją jak dorosłą. Razem ze swoją przyjaciółką, Birgit, która zajęła miejsce taty (zarezerwowali wyjazd, zanim tata się wyprowadził), włóczyły się po uliczkach, robiły zakupy, leżały na plaży i pozwalały sobie na zaspokajanie różnych swoich zachcianek. Tak, w czasie świąt wielkanocnych wszystko wyglądało tak, jakby życie było lekkie jak chmurka, a kiedy Svenja przesypywała piasek przez palce, problemy wydawały się bardzo odległe. Ale po feriach wszystko zwaliło się mamie na głowę ze zdwojoną siłą. W skrzynce na listy czekały niezapłacone rachunki, ponaglenia do zapłaty i pisma od adwokata taty. W mieszkaniu wszystko go przypominało. Pustka, która po nim została, sprawiała ból. Trzeba było na nowo zorganizować codzienność, ale mama nie dawała sobie rady, przekraczało to jej możliwości. Dużo płakała i znowu zaczęła pić.

Svenja czuła się tak, jakby coś rozerwało ją na pół. Jak ma żyć tak, jakby nic się nie stało, skoro tyle się zmieniło? Svenja wsunęła klucz do zamka i przekręciła go najostrożniej, jak potrafiła. Miała nadzieję, że mama już śpi. Umówiły się, że wróci o jedenastej, a było już wpół do pierwszej. Ale w pizzerii było tak wesoło, że szkoda było wychodzić. To był naprawdę fajny wieczór. Przyszli Kai, Uwe, Zeppelin i Michelle. Svenja już dawno tak się nie śmiała. Na tych kilka godzin zapomniała o nieznośnej atmosferze w domu, który ostatnio stał się obcy i zimny. Potem Uwe upierał się, że odprowadzi ją do domu. Był naprawdę miłym chłopakiem, na pewno niejednym z tych, co to skaczą z kwiatka na kwiatek. Pod domem rozmawiali jeszcze z piętnaście minut, potem Svenja się uwolniła. - Naprawdę muszę już iść. Trzymaj kciuki, żeby moja stara już spała, bo inaczej zrobi mi piekielną awanturę. W oknach na najwyższym piętrze było wprawdzie ciemno, ale to o niczym nie świadczyło. Mama i tak mogła być jeszcze na nogach, okna salonu wychodziły na drugą stronę. - No to pa, Svenja, śpij dobrze. - Cześć, Uwe. Idąc na górę, zastanawiała się, dlaczego Uwe nie próbował jej pocałować na pożegnanie. Każdy inny chłopak nie przepuściłby takiej okazji. Ale może dobrze się stało. I tak sprawy były wystarczająco skomplikowane. Na palcach wślizgnęła się do przedpokoju i powiesiła kurtkę w garderobie. Jeden wieszak stuknął o ściankę szafy i Svenja wstrzymała oddech. Wtedy pod drzwiami do salonu zauważyła smużkę światła. A więc mama jeszcze nie śpi. - Svenja, to ty? Cholera! Czasami miała słuch jak zając. Svenja wzięła głęboki oddech i otworzyła drzwi do pokoju. Mama leżała na kanapie, w kącie migał telewizor z wyłączonym dźwiękiem, leciał jakiś beznadziejny amerykański serial komediowy. Na stole stała niewinnie wyglądająca butelka wody mineralnej, która z całą pewnością nie zawierała wody mineralnej. Svenja już dawno przejrzała sztuczki mamy. - Cześć, mamo, przepraszam... - Miała być jedenasta - od razu warknęła mama, nie dając Svenji szansy na wyjaśnienia. - A jest prawie pierwsza. Na tobie można polegać dokładnie tak samo, jak na twoim ojcu. Pewnie sobie wyobrażasz, że możesz sobie mnie lekceważyć, co? - Nie patrzyłam cały czas na zegarek - Svenja próbowała się bronić. - Dlaczego nie poszłaś spać? Wiesz przecież, że wzięłam klucz. - Ja miałam spać? To by ci odpowiadało, żebyś sobie mogła wychodzić i przychodzić, kiedy ci się podoba. - Mama próbowała podnieść się z kanapy, ale przeceniła swoje siły i z powrotem opadła na poduszki. Druga próba skończyła się tak samo jak pierwsza. Całkiem nieźle tankowała: piwo, wódka, whisky - wszystko jedno co. Svenja już dawno odkryła, że matka ukrywa przed nią alkohol albo przelewa go do innych butelek. Chociaż poza tym nie była zdolna do jakiegokolwiek działania, regularnie sama wynosiła puste butelki po alkoholu, żeby Svenja nie mogła ich policzyć. Prawdopodobnie robiła to, kiedy Svenja była w szkole. Chwiała się na nogach, człapiąc w kapciach po klatce schodowej i trzymając w ręku reklamówkę z pustymi butelkami, które znikały w pojemniku na śmieci. Trzecia próba zakończyła się sukcesem; mama stanęła niepewnie na nogach i oparła się mocno o kanapę.

- Z jakim typem zadawałaś się tym razem? - Z żadnym - broniła się Svenja. W środku wszystko w niej wrzało. Mama stale jej zarzucała, że się z kimś włóczy. Wszędzie węszyła chłopaków i seks. Kiedy Svenja dzwoniła do koleżanki, żeby spytać o lekcje, mama od razu podejrzewała, że potajemnie umawia się na randkę. Kiedy po szkole poszli całą paczką na lody, mama zarzucała jej, że obściskiwała się z jakimś chłopakiem. Svenja nie mogła już znieść tych ciągłych podejrzeń. -1 pamiętaj, jak przyjdziesz z brzuchem, wyrzucę cię za drzwi - groziła. Jak ona wyglądała! Z opuchniętą, nabrzmiałą od alkoholu twarzą wydawała się Svenji odrażająca. Wtedy możesz sobie szukać schronienia u twojego wrażliwego tatusia, mnie się nie pokazuj na oczy. Stara śpiewka. Ileż to już razy musiała tego wysłuchiwać. - No tak, jasne! - krzyknęła Svenja, zaciskając pięści. - Wiem, wiem, ale nie jestem taka głupia jak ty i nie dam sobie zrobić dziecka, żeby potem być sfrustrowana i pić jak ty. Wiedziała, że to przez nią matka była w takim stanie. Gdyby nie zaszła w ciążę, tata nigdy by się z nią nie ożenił. Potem nie byłoby wojny domowej, rozwodu i całego zamieszania z adwokatami i sądami. Żyłaby sobie w spokoju. Ale na świat przyszła Svenja i wszystko jej popsuła. - Jeszcze do tego jesteś bezczelna! - matka zatoczyła się w jej stronę, mierząc ją lodowatym spojrzeniem. Podniosła rękę. - Jeśli mnie uderzysz, wychodzę - oznajmiła Svenja. - Zrób to wreszcie, proszę bardzo. Wtedy sobie pójdę. Od dawna tego chcesz. Po prostu ci zawadzam. - A dokąd to niby sobie pójdziesz? - zawyła wściekle matka. - Do tej świni, twojego tatusia? Myślisz, że tam będzie ci lepiej? Że nie będzie cię bił? Już ci się podlizywał? Cały czas się z nim kontaktowałaś za moimi plecami, tak? U mnie masz wyżerkę, ale trzymasz stronę tego śmiecia! Svenja zorientowała się, że matka chce ją uderzyć w twarz i uchyliła się. Matka chybiła, straciła równowagę i zatoczyła się na regał, zrzucając na podłogę oprawioną w ramki fotografię Svenji z wielką dziurą po mleczakach i tekturowym rożkiem ze słodyczami, jaki dzieci dostają w pierwszym dniu szkoły. Szkło pękło na kawałeczki, ramka się rozpadła. - Ty, ty... - sapała matka, jakby to była wina Svenji. Oskarżającym gestem wskazała podłogę. - Natychmiast to podnieś i posprzątaj! Svenja nie poruszyła się. Serce skoczyło jej do gardła, a równocześnie wszystko nagle stało się jasne, jej myśli były tak klarowne, jak rzadko kiedy. Nie miała już domu. Była winna całego zła. Z dnia na dzień działo się coraz gorzej. Nikt by tego nie wytrzymał. Nieustające kłótnie z matką. Każdy powód był dobry. I ten jej wieczny wrzask! Svenja nie potrafiła powiedzieć, kiedy zaczęła jej nienawidzić. Po odejściu ojca najpierw cierpiały razem. Pogarda pojawiła się później, kiedy matka nie potrafiła uporać się z życiem bez męża i zaczęła topić smutki w alkoholu. Kiedy Svenja coraz częściej miała wrażenie, że matka jej przypisuje całą winę za to, co się stało. Któregoś dnia pogarda zamieniła się w nienawiść. - Zamieć to! - powtórzyła matka. Jedną rękę oparła o regał, dokładnie w tym miejscu, gdzie przed chwilą stało zdjęcie.

Svenja rejestrowała wszystkie szczegóły z fotograficzną dokładnością. Nawet po piętnastu latach dokładnie przypomniałaby sobie tę scenę: mętne spojrzenie matki, które ostatnio tak często przeszywało Svenję na wylot, rozmazaną kredkę do powiek, która zbiła się w kącikach oczu w niebieskie grudki, czerwoną sukienkę z wiskozy opinającą piersi, z dekoltem z jednej strony zawiniętym do środka, zniekształcone rysy twarzy i gąbczastą skórę z popękanymi naczynkami. - Co...

Life Enjoy

When life gives you a hundred reasons to cry, show life that you have a thousand reasons to smile

Get in touch

Social

© Copyright 2016 - 2019 AZPDF.PL - All rights reserved.