Becnel Rexanne Siostry H

Narodziny Uczcie dziecię łaski błagać. Bogu służyć, w nawie klęczeć. Kiedy matka zbyt pobłaża. Rózga musi - pdf za darmo

14 downloads 70645 Views 2MB Size

Story Transcript


Narodziny Uczcie dziecię łaski błagać. Bogu służyć, w nawie klęczeć. Kiedy matka zbyt pobłaża. Rózga musi ją wyręczyć. Tusze, 1513

-2-

PROLOG Zamek Maidenstone, Wessex 10 czerwca 1135 roku – Drugie dziecko musi umrzeć. Z ust leżącej w wielkim łożu kobiety wydobył się cichy jęk, lecz ani Edgar de Valcourt, ani jego matka, lady Harriet, nie zwrócili na to uwagi. Akuszerka w ciszy spełniała swe obowiązki,

oporządzając

położnicę

po

długotrwałym,

wyczerpującym porodzie. Służące wykąpały oba maleństwa i zawinęły je w płócienne beciki. Dziecko urodzone jako pierwsze leżało już w zawczasu przygotowanej kołysce. Dla drugiego noworodka nie było kołyski, a sir Edgar i lady Harriet właśnie debatowali nad jego losem. – Kazałabyś zabić moją córkę? – spytał z niedowierzaniem sir Edgar. – Wydałabyś polecenie, żeby ją tak po prostu zabić? – Zrobiłabym wszystko, żeby chronić rodzinę – odrzekła starsza kobieta, ani trochę niespeszona surowym tonem syna. – Wszyscy wiedzą, że takie dzieci, urodzone z jednego poczęcia, są przeklęte, bo mają tylko jedną duszę. W dawnych czasach obie zostałyby utopione. Powinieneś być zadowolony, że nie hołduję temu pogańskiemu obyczajowi. Jestem w końcu osobą oświeconą. – Zerknęła na niego wyzywająco, jakby sprawdzała, -3-

czy ośmieli się jej zaprzeczyć. Przecież chodziło o sprawy, o których nie miał pojęcia. – Skoro pierwsze dziecko otrzymało całe dobro ich wspólnej duszy, rozsądek nakazuje je zachować. Będzie błogosławieństwem dla zamku Maidenstone, zapamiętaj moje słowa, i pociechą dla ciebie na stare lata. Ale to drugie... – Urwała, posyłając maleństwu tak lodowate spojrzenie, że służąca trzymająca becik aż się cofnęła. – To drugie jest przeklęte, ma duszę ciemną i martwą. Jeśli mi nie wierzysz, spytaj księdza. – Znów patrzyła niewzruszonym wzrokiem na twarz syna. – Nie ma wyboru. Najlepiej dla twojej rodziny i dla twego dziecka, żebyś pozbył się go jeszcze dzisiaj. – Ale... przecież zabijanie dziecka jest wbrew bożemu prawu... I niezgodne z zasadami rycerskiego honoru... – Nie mów mi, synu, że nigdy nie zabiłeś kobiety ani dziecka, służąc królowi Stefanowi i Bogu? – Owszem, zabijałem. Ale to było co innego. Była wojna. – A to nie jest? To święta wojna, wojna przeciwko samemu szatanowi! – Chwyciła różaniec wiszący u paska i potrząsnęła mu nim przed nosem niczym poświęconym orężem. Poskutkowało o tyle, że cofnął się o krok. – Musisz unicestwić diabelskie nasienie tkwiące w tym dziecku. – Nozdrza jej zadrgały z pogardy. – Jeśli nie masz na to dość odwagi, sama się tym zajmę! – Nie! -4-

Chociaż krzyk żony zabrzmiał jak jęk rozpaczy, Edgar zwrócił się ku niej z ulgą. W sprawach wojny, ziemi i polityki radził sobie doskonale. Podejmował bez wahania trudne decyzje i mężnie ponosił wszelkie ich konsekwencje. Ta siła charakteru kazała mu stanąć u boku Stefana przeciwko córce starego króla Henryka i pozwoliła mu zdobyć zamek Maidenstone wraz z przynależnymi doń rozległymi ziemiami. Służba u boku Stefana przysporzyła mu wiele korzyści – zyskał niemały majątek, poślubił piękną dziedziczkę i został ojcem dwóch synów. Jednakże problem córek bliźniaczek był dla niego czymś zupełnie nowym. – Edgarze, proszę – błagalny głos lady Elli zabrzmiał ledwie słyszalnym szeptem w mrocznej, przegrzanej komnacie. Pochylił się nad żoną, skwapliwie uciekając przed karcącym spojrzeniem matki. – Tak będzie najlepiej – rzekł niepewnie, ujmując wiotką dłoń żony. – Zachowamy to dobre dziecko... – Chcę zatrzymać je obie. Nie pozwól, żeby zabiła moje dziecko. Proszę cię... błagam... nie pozwól jej... Łzy wypełniły oczy lady Elli, a potem spłynęły po policzkach zostawiając mokry ślad na bladej skórze, i w końcu zniknęły w jasnych włosach. Ella była piękną kobietą, i mąż gotów był zrobić niemal wszystko, by sprowadzić uśmiech na jej -5-

twarz. Już dawno czuł, że gdyby nie kochał żony aż tak bardzo, może matka patrzyłaby na nią przychylniejszym okiem. – Uspokój się, żono. Potrzebujesz odpoczynku, żeby móc zajmować się dzieckiem... – Dziećmi. Nie jednym, lecz dwoma – upierała się. – Spotkało nas podwójne błogosławieństwo, Edgarze, że mamy je dwie. Powiedz mi, jak wyglądają? – Wyglądają... jak niemowlęta – odparł, lekko wzruszając ramionami, bo dowiedziawszy się, że to nie chłopcy, nawet im się dobrze nie przyjrzał. – Przynieś mi je – poprosiła, ściskając go za rękę. – Pozwól mi zobaczyć moje córki. – Podajcie tylko tę jedną – rozkazała lady Harriet, powstrzymując służącą, która trzymała w ramionach drugie dziecko. – Nie, obydwie – nalegała Ella, wpatrując się w zakłopotane oblicze męża. – Dałam ci już dwóch synów – przypomniała szeptem, przeznaczonym tylko dla jego uszu. – Jak możesz odmawiać mi prawa do obu moich córek? Na moment się zawahał. Kościół nie pochwalał zabijania dzieci... ale przecież mógł je porzucić gdzieś w lesie. Tyle że to by się niczym nie różniło od zabójstwa. Poczuł mocniejszy uścisk Elli.

-6-

– Dam ci jeszcze wielu synów, mężu. Zapełnię twój dom silnymi synami. Tylko musisz mi dać moje córki. Nie

odrywała

pałających

oczu

od

twarzy

Edgara,

równocześnie wodząc szczupłymi palcami po jego dłoni. Jego ciało natychmiast odpowiedziało na jej dotyk, jako że minęło wiele tygodni od czasu, gdy dzieliła z nim łoże. Jeśli nie spełni jej życzenia, Ella na długo pogrąży się w żalu, tak jak po stracie ich pierwszego dziecka. Także dziewczynki, jeśli dobrze pamiętał. Minął prawie rok, nim znów była dla niego taka jak dawniej, cały rok rozczarowań i nocy bez rozkoszy. Nie chciał, żeby to się powtórzyło. – Będziesz miała obie córki – obiecał jej pod wpływem nagłego

impulsu.

Serce

wypełniła

mu

duma,

kiedy

odpowiedziała uśmiechem niewysłowionej wdzięczności. Gotów był na wszystko, byle uszczęśliwić swoją ukochaną. Lady

Harriet

rzuciła

trudne

do

rozszyfrowania

przekleństwo, ale nie zwrócił na nią uwagi, skupiony na tym jak długo jeszcze będzie musiał czekać, nim znów weźmie Ellę do łoża. Dał znak, by oba zawiniątka złożono u boku matki, a kiedy obnażyła piersi, żeby nakarmić maleństwa, poczuł, że nie wytrzyma oczekiwania dłuższego niż dwa tygodnie. Kiedy zadowolony z siebie opuszczał komnatę z zamiarem odszukania jednej z mamek – tej, która z figury i koloru włosów najbardziej przypominała jego ukochaną Ellę – zatrzymała go -7-

matka. – Cóż za głupota dać jej się wodzić za ten bezrozumny korzeń, który ci sterczy między nogami! – Jest moją żoną – warknął, niezadowolony, że znajduje się między żoną a matką. – Jest twoją żoną – powtórzyła wzgardliwie – a to jej przeklęte dziecko będzie kiedyś twoją zgubą! – Podjąłem decyzję! Odejdź stąd! – ryknął i wyminął ją bez dalszej dyskusji. Niedawne uczucie radości rozwiało się całkowicie. Jednakże lady Harriet nigdy się nie bała gniewu syna, także teraz. – Przynajmniej jakoś ją naznacz. Są tak do siebie podobne, że musisz mieć jakiś znak, po którym je rozpoznasz. Naznacz to drugie dziecko, żebyśmy wiedzieli, którego się mamy obawiać! Później miał żałować tego, co wówczas uczynił, ale przez wszystkie następne lata nigdy nie przyznał się do błędu. Jednym surowym spojrzeniem nakazał służbie milczenie, a jeśli nawet Ella coś podejrzewała, nigdy nie stawiała mu żadnych zarzutów. Wrócił do komnaty porodowej i kazał położnym by przyniosły mu obie córki, gdy żona będzie spała. Obejrzał dziecko urodzone jako pierwsze, nazwane przez Ellę imieniem

-8-

Beatrix. Przyjrzał się dokładnie maleńkiemu podbródkowi, pyzatym policzkom, ciemnym oczom i jasnemu kosmykowi włosów na główce. Drugie dziecko, jeszcze nienazwane, było zupełnie takie samo, nawet zarys jasnych brewek i linie maleńkich uszu miało identyczne z siostrą. Widząc, że w istocie nie jest zdolny odróżnić dzieci, sir Edgar, zżymając się w środku, rozgrzał nad świecą sygnet, a kiedy metal się rozżarzył, przytknął go do delikatnego ciałka drugiego noworodka. Dziecko drgnęło i zapłakało, nadspodziewanie głośny krzyk obudził pierwsze maleństwo, które zawtórowało płaczem. Ale Edgar de Valcourt był zdecydowany doprowadzić swój zamiar do końca. Dopiero kiedy swąd palonego ciała podrażnił mu nozdrza, cofnął dłoń i przyjrzał się swemu dziełu. Dymiąca purpurowa blizna znaczyła delikatną skórę na maleńkiej

nóżce.

Ten

widok,

oglądany

przy

wtórze

przeraźliwego krzyku obojga dzieci, przywiódł mu na myśl wyobrażenie potępieńców wijących się w mękach piekielnego ognia, wyjących w bólu agonii. Dreszcz przerażenia przebiegł mu po plecach, przez moment zastanawiał się, czy jednak nie należałoby spełnić żądania matki – pozbyć się dziecka, na wypadek, gdyby w jej uprzedzeniach tkwiło ziarno prawdy. Wtedy jego żona poruszyła się niespokojnie na łóżku i Edgar przestał o tym myśleć. Ella do końca życia miałaby do -9-

niego żal. Pogrążona w rozpaczy, nigdy by mu nie przebaczyła, że zabił jej córkę. Wręczył zawodzące dziecko przestraszonej niańce, patrząc na nią twardym, ostrzegawczym spojrzeniem. Potem odwrócił się i opuścił komnatę. Obie, żona i matka, dostały to, czego chciały. Jeśli to ich nie zadowoli, to już nie będzie jego wina. Na pewno nie.

- 10 -

Wschodzenie Bo tyle twojego, Ile wysłużysz dla twojego króla. Crowley, ok. 1550

- 11 -

1 Zamek Maidenstone, Wessex kwiecień 1153 roku Wiedziała, że zamek długo się nie utrzyma. Zbyt wiele wojska nadciągało zza wzgórza. Napływali niekończącą się falą, prowadzeni łopoczącym na wietrze czerwonym sztandarem, na którym walczyły ze sobą dwa czarne niedźwiedzie. Mimo to Linnea de Valcourt splunęła wyzywająco przez masywny kamienny mur, jakby upewniając samą siebie, że w grę wchodzić może jedynie szybkie, zdecydowane zwycięstwo. – Głupcy. Marnują tylko czas... i własną krew – stwierdziła buńczucznie. – Henryk de Anjou nie może zająć zamku Maidenstone

ani

choćby

kawałka

Wessex.

Ani

kawałka

brytyjskiej ziemi – dodała z młodzieńczą zuchwałością. – Już zajęli sporą część Wessex – przypomniał sir Hugh, kapitan straży jej ojca, spoglądając na nieprzebrane hordy. – Nie wezmą Maidenstone – upierała się Linnea, ale czując, jak jej odwaga słabnie, spytała z wahaniem: – Prawda? Sir...

Life Enjoy

When life gives you a hundred reasons to cry, show life that you have a thousand reasons to smile

Get in touch

Social

© Copyright 2016 - 2019 AZPDF.PL - All rights reserved.