Cruz Melissa de la Maskarada

MELISSA DE LA CRUZ MASKARADA Tłumaczenie: M. Kaczarowska Wyd. Jaguar 2010 Mojemu bratu, Francisowi de - pdf za darmo

3 downloads 45101 Views 2MB Size

Story Transcript


MELISSA DE LA CRUZ

MASKARADA Tłumaczenie: M. Kaczarowska Wyd. Jaguar 2010

Mojemu bratu, Francisowi de la Cruz, wiernemu sprzymierzeńcowi i bratniej duszy. A także mojemu mężowi, Mike’owi Johnstonowi, bez którego nie istnieliby srebrno krwiści.

JEDEN Gołębie objęły we władanie plac świętego Marka. Tłoczyły się ich setki: tłuste, szare, przysadziste i milczące, dziobały skórki od sfogliatelle i pane uva, pozostawione przez beztroskich turystów. Nawet w samo południe słońce kryło się za chmurami, a miasto spowijał obłok smogu. Puste gondole kołysały się na przystani, ubrani w pasiaste koszulki gondolierzy wspierali się na wiosłach, czekając na klientów, którzy nie przychodzili. Teraz, podczas odpływu, na fasadach budynków dawały się zauważyć ciemne ślady przypływów. Schuyler Van Alen oparła łokcie na chwiejnym kawiarnianym stoliku i ułożyła głowę na rękach, kryjąc podbródek w obszernym golfie. Była błękitnokrwistą wampirzycą, ostatnią z Van Alenów. Ta niegdyś znakomita nowojorska rodzina poprzez swe wpływy i hojność odegrała znaczącą rolę w budowie świetności obecnego Manhattanu. Dawniej nazwisko Van Alen było synonimem władzy, przywilejów i patronatów. Dawniej. Potem rodzinna fortuna kurczyła się przez wiele lat, a Schuyler przyzwyczaiła się raczej liczyć każdy grosz, niż szaleć na zakupach. Jej ubranie - czarny golf do pół uda, krótkie legginsy, kurtka pilotka i zniszczone buty motocyklowe - pochodziło z wyprzedaży w tanich sklepach. Każda inna dziewczyna w tak obszarpanym stroju kojarzyłaby się raczej z bezdomnym włóczęgą, ale w przypadku Schuyler ubiór prezentował się równie pięknie jak szaty królewskie, dodatkowo podkreślając jej delikatną twarz w kształcie serca, Z jasną skórą koloru kości słoniowej, głęboko osadzonymi niebieskimi oczami i gęstymi, kruczoczarnymi włosami, była oszałamiająco, nieskończenie uroczym stworzeniem. Jeszcze piękniej wyglądała uśmiechnięta - ale na to dziś się raczej nie zanosiło. - Rozchmurz się. - Oliver Hazard - Perry podniósł do ust małą filiżankę espresso. Czy nam się uda, czy nie, przynajmniej odsapnęliśmy trochę. Przyznaj, to miasto jest cudowne. Chyba lepiej siedzieć w Wenecji, niż nudzić się na chemii? Oliver był od dzieciństwa najlepszym przyjacielem Schuyler - chudy przystojniak z falistymi włosami, zaraźliwym uśmiechem i życzliwymi orzechowymi oczami. Był jej powiernikiem i wspólnikiem, a także, jak niedawno się dowiedziała, jej zausznikiem tradycyjnym asystentem i pomocnikiem wampira, kimś w rodzaju wysokiego rangą służącego. To dzięki Oliverowi udało im się tak szybko dostać z Nowego Jorku do Wenecji: zdołał przekonać ojca, żeby zabrał ich ze sobą przy okazji podróży służbowej do Europy. Mimo prób pocieszenia Schuyler pozostawała ponura. Zaczął się ich ostatni dzień w Wenecji i niczego nie znaleźli. Jutro wrócą do Nowego Jorku z pustymi rękami, a podróż okaże się

kompletną klapą. Metodycznie darła na kawałeczki etykietkę z butelki Pellegrino, starannie odrywając długie paski zielonego papieru. Nie chciała się jeszcze poddawać. Prawie dwa miesiące wcześniej babka Schuyler, Cordelia Van Alen, została zaatakowana przez srebrnokrwistego, śmiertelnego wroga błękitnokrwistych wampirów. Schuyler dowiedziała się od niej, że podobnie jak błękitnokrwiści, srebrnokrwiści również byli upadłymi aniołami, skazanymi na wieczne życie na Ziemi. Jednakże w odróżnieniu od błękitnokrwistych, przysięgli oni wierność wygnanemu Księciu Niebios, samemu Lucyferowi. Odmówili podporządkowania się Kodeksowi Wampirów i odrzucili surowe normy etyczne, których przestrzeganie miało błękitnokrwistym przynieść odkupienie i umożliwić powrót do Raju. Cordelia była prawną opiekunką Schuyler, która nigdy nie poznała swoich rodziców. Ojciec umarł przed jej urodzeniem, a matka niedługo po porodzie zapadła w śpiączkę. Przez większość dzieciństwa Schuyler wyniosła i odległa Cordelia stanowiła jej jedyną rodzinę i niezależnie od wszystkiego dziewczyna kochała swoją babkę. - Była pewna, że go tu znajdziemy - Schuyler mechanicznie rzucała skórki pieczywa zgromadzonym pod stolikiem gołębiom. Powtarzała te słowa, odkąd przyjechali do Wenecji. Atak srebrnokrwistego osłabi! Cordelię, ale zanim przeszła w stan uśpienia (błękitnokrwiste wampiry były reinkamującymi się nieśmiertelnymi istotami), wymogła na Schuyler obietnicę, że odnajdzie swojego zaginionego dziadka, Lawrence'a Van Alena, który, zdaniem Cordelii, wiedział, jak pokonać srebrnokrwistych. Ostatkiem sił babka poinstruowała Schuyler, aby wnuczka udała się do Wenecji i spenetrowała labirynt wąskich uliczek i krętych kanałów, poszukując jego śladów. - Byliśmy już wszędzie. Nikt nie słyszał o Lawrensie Van Alenie ani o doktorze Johnie Carverze - westchnął Oliver, przypominając sobie tuziny pytań, jakie zadali na uniwersytecie, w barze hotelu Cipriani i niemal w każdym dostępnym hotelu, pensjonacie czy willi. Imienia i nazwiska John Carver dziadek Schuyler używał za czasów istnienia kolonii w Plymouth. - Wiem. Zaczynam podejrzewać, że on w ogóle nie istnieje - odparła Schuyler. - Może twoja babka niepotrzebnie wysłała cię tutaj. Była osłabiona i oszołomiona podsunął Oliver. - Może szukamy kogoś, kto w ogóle nie istnieje? Schuyler zastanowiła się nad słowami przyjaciela. Być może Cordelia się myliła, a Charles Force, przywódca błękitnokrwistych, mimo wszystko miał rację? Ale utrata babki stanowiła dla niej ogromny cios i aby uszanować jej wolę, była absolutnie zdecydowana

spełnić ostatnie życzenie starej kobiety. - Nie mogę tak myśleć, Ollie. Jeśli sobie na to pozwolę, to się poddam. Muszę go znaleźć. Muszę znaleźć mojego dziadka. Słowa Charlesa Force'a brzmiały tak okropnie... - Co dokładnie powiedział? - zapytał Oliver. Schuyler wspominała wcześniej, że rozmawiała z Charlesem przed wyjazdem, ale nie zdradzała żadnych szczegółów. - Powiedział... - Schuyler zamknęła oczy i przypomniała sobie chłodne, nieprzyjemne spotkanie. Przyszła do szpitala odwiedzić matkę. Piękna Allegra Van Alen, odległa jak zwykle, trwała, zawieszona między życiem a śmiercią. Znalazła się w tym stanie niedługo po narodzinach córki. Schuyler nie była zaskoczona, widząc w jej pokoju innego gościa. Charles Force klęczał przy łóżku, ale na widok Schuyler szybko wstał, ocierając oczy. Schuyler współczuła mu trochę. Zaledwie miesiąc temu uważała tego mężczyznę za ucieleśnienie zła, oskarżyła nawet o bycie srebrnokrwistym. Nie mogła się bardziej pomylić. Charles Force okazał się Michałem o Czystym Sercu, archaniołem, który dobrowolnie opuścił Niebiosa, aby pomóc swym braciom, wygnanym za poparcie Lucyfera i skażanym na życie na Ziemi w charakterze błękitnokrwistych. Został wampirem z wyboru, nie z powodu grzechu. Oprócz niego taki status wśród wampirów miała tylko matka Schuyler, Allegra Van Alen. Allegra była Gabrielą Bez Skazy, Cnotliwą. Michała i Gabrielę łączyła długa i zawikłana historia. Byli wampirzymi bliźniętami, związanymi krwią i odrodzonymi w tym cyklu jako brat i siostra. Więź oznaczała wieczną przysięgę między błękitnokrwistymi, ale Gabriela zerwała ją, biorąc za męża czerwonokrwistego, swojego familianta, ojca Schuyler. - Wiesz, czemu twoja matka jest w śpiączce? Czemu chce pozostawać w Śpiączce? zapytał Charles. Schuyler skinęła głową. - Po śmierci ojca przysięgła, że nie weźmie innego familianta. Cordelia mówiła mi, że sama także pragnęła umrzeć. - Ale nie mogła. Jest wampirem, więc żyje - powiedział gorzko Charles. - Jeśli taki stan można nazwać życiem. - To był jej wybór - odparła spokojnie Schuyler. Nie podobał jej się osądzający ton w głosie Charlesa. - Wybór - zaklął Charles. - Romantyczny poryw, nic więcej. - Zwrócił się do Schuyler. - Słyszałem, że jedziesz do Wenecji. - Jutro wyjeżdżamy - potwierdziła. - Chcę znaleźć mojego dziadka. Mówi się, ze córka Gabrieli przyniesie nam ocalenie, którego oczekujemy, powiedziała jej babka. Tylko twój

dziadek wie, jak pokonać srebrnokrwistych. Pomoże ci. Od Cordelii dowiedziała się, że od początku świata srebrno - krwiści polowali na błękitnokrwistych, pożerając ich krew i wspomnienia. Ostatnie ataki miały miejsce w Plymouth, po przybyciu wampirów do Nowego Świata. Czterysta lat później, w Nowym Jorku, kiedy Schuyler zaczęła drugą klasę w elitarnym liceum Duchesne, nieszczęście znowu się wydarzyło. Pierwszą ofiarą padła szkolna koleżanka, Aggie Carondolet. Wkrótce po jej śmierci miały miejsce kolejne ataki. Najokropniejsze dla Schuyler było to, że ofiarami stawali się nastoletni błękitnokrwiści, w najbardziej podatnym wieku - między piętnastym a dwudziestym pierwszym rokiem życia kiedy nie potrafili jeszcze w pełni panować nad swoimi mocami. - Lawrence Van Alen jest wyrzutkiem, wygnańcem. Podróż do Wenecji przyniesie ci tylko smutek i rozczarowanie - oznajmił magnat medialny o stalowych oczach. - Nie szkodzi - mruknęła Schuyler, nie podnosząc wzroku. Mocno ścisnęła brzeg swetra, zwijając go w rulonik. - Pan nadal nie przyjmuje do wiadomości, że srebrnokrwiści wrócili. Mimo że już tak wielu z nas zginęło. Ostatni atak miał miejsce niedługo po pogrzebie jej babki. Summer Amory, ubiegłoroczna debiutantka roku, została znaleziona w swoim apartamencie w Trump Tower. Najgorsze było to, że ofiary srebrnokrwistych czekało coś gorszego od śmierci. Kodeks Wampirów bezwzględnie zabraniał przeprowadzania

caerimonia osculor, świętego

pocałunku, picia krwi - na kimś z ich rodzaju. Caerimonia była rytuałem, w przypadku którego obowiązywały surowe zasady. Żaden człowiek nie mógł zostać wykorzystany ponad jego siły ani zabity. Ale Lucyfer i jego zwolennicy odkryli, że picie krwi innych wampirów zamiast krwi ludzkiej czyni ich potężniejszymi. Czerwonokrwiści noszą w sobie siłę życiową pojedynczej istoty, podczas gdy błękitnokrwiści kryją nieśmiertelną wiedzę i potęgę. Srebrnokrwiści pożerali krew i wspomnienia wampirów, wysysając ofiarę aż do całkowitego wysuszenia i czyniąc ją więźniem szalonej świadomości. Srebrnokrwiści byli wieloma istnieniami uwięzionymi w jednej powłoce. Obrzydliwością. Grymas niezadowolenia na twarzy Charlesa pogłębił...

Life Enjoy

When life gives you a hundred reasons to cry, show life that you have a thousand reasons to smile

Get in touch

Social

© Copyright 2016 - 2019 AZPDF.PL - All rights reserved.