[geim] - Anders de la Motte

Tytuł oryginału [geim] Redakcja Krystyna Podhajska Projekt okładki Liklas Lindblad, Mystical Garden De - pdf za darmo

9 downloads 7323 Views 2MB Size

Story Transcript


Tytuł oryginału [geim] Redakcja Krystyna Podhajska Projekt okładki Liklas Lindblad, Mystical Garden Design Zdjęcie autora na okładce Peder Lingdén Adaptacja okładki Magda Kuc

Skład Dariusz Piskulak Korekta Małgorzata Denys Anna Zaremba Copyright © Anders de la Motte 2010 Copyright for the Polish edition © by Wydawnictwo Czarna Owca, 2012 Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (Watermark).

Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione. Wydanie I ISBN 978-83-7554-489-3

ul. Alzacka 15a, 03-972 Warszawa e-mail: [email protected] Dział handlowy: tel. (22) 616 29 36; faks (22) 433 51 51

Zapraszamy do naszego sklepu internetowego: www.czarnaowca.pl Skład wersji elektronicznej: Virtualo Sp. z o. o.

Spis treści

Dedykacja Podziękowania Wstęp Słownik 1 | Wanna play a game? 2 | Trial

3 | Are you really sure you want to enter? 4 | Safe or all in? 5 | Playing the game 6 | All the king’s horses... 7 | Fair Game 8 | Hardball 9 | I lost the Game 10 | Hazard 11 | Name of the Game 12 | Being Game 13 | Mindgames 14 | White bear 15 | Are you really sure you

want to exit? 16 | Who is playing who? 17 | Getting back? 18 | Are you really sure you want to re-enter? 19 | Inside man 20 | Payback 21 | End Games 22 | An activity for recreation Przypisy

Dla Anette

Najserdeczniejsze podziękowania dla Was wszystkich, Mrówki, bo bez Waszej pracy „Gra” nigdy by nie powstała. Autor

Mówią, że mrugnięcie okiem jest najszybszym ruchem, jaki może zrobić człowiek. Nawet jeżeli to prawda, wypada ono kiepsko, kiedy porównamy jego prędkość z prędkością działania synaps mózgowych. „Nie teraz!” – ta myśl przebiegła mu przez głowę, kiedy rąbnął go strumień światła.

I, patrząc na to z jego perspektywy, można powiedzieć, że miał jak najbardziej rację. Powinno pozostać jeszcze sporo czasu. W nadmiarze. W zasadzie tak mu obiecano. Postępował zgodnie z instrukcjami, punkt po punkcie, dokładnie tak, jak miał nakazane. To nie powinno się więc zdarzyć. Nie teraz! Naprawdę nie! Jego zaskoczenie było w pełni zrozumiałe, żeby nie powiedzieć – logiczne. Było też ostatnim

doznaniem w jego życiu. Milisekundę później eksplozja zamieniła go w zwęglone puzzle, które technicy mieli składać ponad tydzień. Kawałek po kawałku, jak w jakiejś makabrycznej grze towarzyskiej, aż znów stał się mniej więcej całością. Ale wtedy już od dawna było po Grze.

Game [gejm] A competitive activity involving skill, chance, or endurance on the part of two or more persons who play according to a set of rules, usually for their own amusement or for that of spectators. An amusement or pastime. A state of being willing to do something.

Evasive,

trifling,

or

manipulative

behavior. An animal hunted for food or sport. A calculated strategy or approach; a scheme. A distraction or diversion. Having or showing skill or courage. An activity for recreation1. www.wiktionary.org www.dictionary.com www.urbandictionary.com „Winning isn’t everything, it’s the only thing!”

2

Vince Lombardi

1 | Wanna play a game?3

Tekst po raz setny pojawił się na wyświetlaczu i rozdrażniony HP znów go skasował. Nie, nie chciał grać w żadną pieprzoną gierkę.

Chciał się jedynie dowiedzieć, w jaki sposób komórka, którą trzymał w ręku, działa, i czy da się z niej po prostu zadzwonić. Początek lipca, pociąg z Märsty do Sztokholmu. Prawie trzydzieści stopni ciepła – koszula przylgnęła do pleców, język przyschnął do podniebienia. Fajki oczywiście się skończyły, jedyną ulgę sprawiały mu podmuchy wiatru wpadającego do środka przez żałośnie mały lufcik. Powąchał podkoszulek

i sprawdził oddech z ust. Wynik był do przewidzenia. Kimanie poza domem, kac i padlina w gębie. Suu-u-per! Prawie idealne niedzielne przedpołudnie, gdyby nie ten drobny szczegół, że to był czwartek, a on od dwóch godzin miał siedzieć w pracy, jeszcze na okresie próbnym. Walić to! Robota była i tak gówniana. Banda dupków z wykwalifikowanym zjebem w roli szefa.

„Ważne, żeby się zintegrować, panie Pettersson”. No, pewnie! Miałby może nucić „Kumbayę” i bawić się ze zgrają luzerów w toczenie pomarańczy. Siedział tam tylko po to, by niebawem znów dostać zasiłek. Rowa mi liżcie, skurwiele! Zauważył to tuż za stacją w Rosersbergu. Mały, srebrny przedmiot leżący na siedzeniu po drugiej stronie przejścia. Ktoś tam przed chwilą siedział. Teraz tego kogoś nie było, a pociąg już ruszył.

Na nic by się zdało wołanie i machanie, nawet gdyby HP akurat chciał się wcielić w strażaka Sama. Gdyby! Każdy chyba powinien, do cholery, pilnować swoich rzeczy! Rozejrzał się dokoła, szukając wzrokiem kamer, a kiedy doszedł do wniosku, że wagon jest za stary na takie bajery, przesiadł się, żeby spokojnie obczaić swoje znalezisko. Telefon komórkowy – dokładnie tak jak przypuszczał. Poranek od

razu nabrał koloru. Nowy model, taki bez przycisków, z dotykowym wyświetlaczem. Najs! Dość dziwne, że nie widniała na nim żadna nazwa marki, ale telefon był pewnie do tego stopnia luksusowy, że jej nie potrzebował. Albo te wytłoczone na tylnej obudowie cyfry były tak naprawdę nazwą jego marki. „128” – jasnoszare, ledwo jednocentymetrowe i lekko

wypukłe. Nie mógł sobie przypomnieć, żeby kiedykolwiek słyszał o takiej firmie. Ale co tam...! Pięćset z hakiem – tyle na pewno mógłby za to zgarnąć. Ewentualnie wyłożyłby parę stów, żeby złamać zabezpieczenie IMEI, które właściciel z pewnością niedługo aktywuje, i zatrzymać fona dla siebie. Ale to było mało realne... Zeszły wieczór do reszty

wypłukał i tak już puste kieszenie. Konto od dawna świeciło pustkami, wszystkie koła ratunkowe zostały wykorzystane. Ale jakiś mały przekręt tu i tam, a trochę kasy wpadłoby do portfela... Nigdy niczego na dłużej dla siebie nie zatrzymał i ta komórka byłaby tego kolejnym dowodem. Obrócił ją, żeby lepiej się jej przyjrzeć. Była mała i cienka, niewiele większa niż połowa jego dłoni, w obudowie ze szczotkowanej stali.

Z tyłu widniało oczko, więc miała kamerkę. Pokraczny klips w górnej części służył pewnie do przyczepiania jej do ubrania. Wyraźnie kontrastował z minimalistycznym designem całości. HP miał właśnie oderwać ten klips, kiedy wyświetlacz nagle ożył. Wanna play a game?4

– spytała komórka i od razu pokazała ikonki YES i NO.

HP poderwał się zaskoczony. Był tak skacowany, że zapomniał sprawdzić, czy komóra w ogóle jest włączona. Głupek! Dotknął ikonki NO, po czym próbował rozkminić, jak można wejść do menu. Przy odrobinie szczęścia mógłby podzwonić sobie przez parę dobrych dni, zanim właściciel zablokuje dostęp. Ale fon nie pokazywał żadnego menu. Ciągle wyświetlał tylko to samo pytanie, a HP – nie

pamiętając już, który raz z kolei – ze wzrastającą irytacją odpowiadał NO. Wreszcie postanowił się poddać. Pieprzone gówno! Przełknął ślinę parę razy, żeby powstrzymać mdłości. Cholerny kac, nie trzeba było mieszać. Zachciało mu się jarać, więc czuł, że za chwilę go rozsadzi. I jeszcze ta panna – niech to szlag, jaka żenada. Ale czego mógł się spodziewać, skoro zapuścił się na przedmieścia?

Udało mu się ściemnić coś o meczu unihokejowym, w którym niby miał zagrać, i zmył się w chwili, gdy przedpołudniowe słońce niemiłosiernie zaczęło odsłaniać usterki w wyglądzie zdobyczy zeszłego wieczoru. Po – żeby najłagodniej to ująć – nikłych protestach z jej strony wywnioskował, że oboje byli tego

samego zdania. Run, Forrest, run!5 Nie spieszyło mu się jednak do mieszkania na ulicy Marii Trappgränd. Plan był taki: krótki

przystanek u gościa od komórek, szybka gotówka, która powinna starczyć na kacpizzę, a później piwo na klina w Kvarnen. Na takie przyjemności zawsze znajdował czas. Jeśli będzie miał farta, kasy zostanie nawet na odrobinę trawy. Komórka nie była jednym z tych zwyczajnych modeli, które czasami „wpadały” mu w ręce. Gwarantowała pięć stów albo nawet tysiaka czystego zysku. Mimo kaca i upału ten dzień nie

był więc wcale taki kiepski. Ekran znów się zaświecił, a HP odruchowo prawie dotknął palcem ikonki NO, zanim spostrzegł, że tym razem pytanie było sformułowane inaczej. Wanna play a game, Henrik Pettersson? Yes No

Zamarł w bezruchu. Co, do k...?! Rozejrzał się szybko. Czy ktoś robi sobie z niego jaja? W wagonie było dziesięcioro albo dwanaścioro pasażerów siedzących to tu, to tam. Wszyscy oprócz matki z dwojgiem rozbrykanych dzieci zdawali się dzielić z nim koszmar przedpołudniowego letargu. Zwieszone głowy, szklane spojrzenia, pot i rozpalone ciała. Raczej nikt nie patrzył w jego

stronę. Jeszcze raz zerknął na wyświetlacz. Tekst znów ten sam. Skąd, do cholery, telefon znał jego imię i nazwisko? Ponownie rozejrzał się dokoła. Poczuł, że zgłupiał jeszcze bardziej, a potem dotknął ikonki NO. Od razu pojawiła się następna wiadomość. Jesteś pewien, że nie chcesz zagrać w Grę, HP?

Prawie spadł z siedzenia. Co tu się, do kurwy nędzy, dzieje?! Zmrużył oczy, zrobił kilka głębokich wdechów i powoli odzyskał kontrolę nad panicznym lękiem. Uspokój się, stary – mówił do siebie w myślach. – Przecież rozumny z ciebie gość. A to nie jest żadna jebana „Strefa mroku”. Albo to jakaś ukryta kamera, albo ktoś leci sobie z tobą w ciula. Raczej to drugie... Lista podejrzanych była długa.

Na przykład stary kumpel ze szkoły – obcykany w technologicznych bajerach właściciel sklepu komputerowego, z głupim poczuciem humoru, strzelający focha, kiedy ktoś zadrze z jego nowo odkrytym muzułmańskim bogiem. No, nie ma innej opcji. To musiał być jeden z chorych żartów Mangego! HP poczuł ulgę. A więc to Mangelito. Kopę lat. W ogóle wydawało mu

się, że małżeństwo i nowa religia trochę ustatkowały Mangego, ale ten mały diabeł pewnie tylko czekał na okazję. Teraz trzeba było jedynie obczaić jego metodę i znaleźć sposób na odbicie piłeczki. Nieźle to przygotował, dupek jeden. Pełny respekt. HP rozejrzał się dookoła. Dziewięć osób w przedziale, wszystkich dwanaście, jeśli doliczyć dzi...

Life Enjoy

When life gives you a hundred reasons to cry, show life that you have a thousand reasons to smile

Get in touch

Social

© Copyright 2016 - 2019 AZPDF.PL - All rights reserved.