Konflikty zbrojne w dziejach ludzkości cz.1

KONFLIKTY ZBROJNE W DZIEJACH LUDZKOŚCI CZĘŚĆ PIERWSZA Wojny staroŜytnego Egiptu W okresie Starego Pańs - pdf za darmo

22 downloads 84580 Views 4MB Size

Recommend Stories


Fale i Optyka cz1
Fale i Optyka cz1 - pdf za darmo

pion2 cz1 (2)
pion2 cz1 (2) - pdf za darmo

pion3 cz1 (2)
pion3 cz1 (2) - pdf za darmo

04. SZRANKI I KONKURY cz1
04. SZRANKI I KONKURY cz1 - pdf za darmo

Konflikty i Zbrojenia Morskie 1918-1939
Konflikty i Zbrojenia Morskie 1918-1939 - pdf za darmo

Story Transcript


KONFLIKTY ZBROJNE W DZIEJACH LUDZKOŚCI CZĘŚĆ PIERWSZA

Wojny staroŜytnego Egiptu W okresie Starego Państwa Egipt nie posiadał stałej armii, do słuŜby powoływano najczęściej zdolnych do noszenia broni chłopów. Pierwsze oddziały powstały dopiero podczas walk o zjednoczenie Egiptu pod koniec I Okresu Przejściowego. Pod koniec Drugiego Okresu Przejściowego, Egiptowi zagrozili wywodzący się z Azji Hyksosi. Władca XVIII dynastii, faraon Ahmose ostatecznie pokonał Hyksosów, wypierając ich z Dolnego Egiptu. Kolejne zbrojne wyprawy Egipcjan przyniosły podbój Palestyny i Syrii. Totmes I dotarł do Eufratu, a jego wnuk Totmes III opanował Bliski Wschód. W Syrii przeciwnikiem Egipcjan było królestwo Mitanni, następnie podbite przez Totmesa III. Na przełomie XVIII i XIX dynastii Egiptowi zagrozili Hetyci. Do decydującego starcia między obu stronami doszło za czasów panowania Ramzesa II w bitwie pod Kadesz. Bitwa była nierozstrzygnięta, choć faraon przypisywał sobie zwycięstwo. Wojna zakończyła się podpisaniem traktatu pokojowego. Kolejne walki Egipcjanie toczyli w Nubii i Palestynie. W trakcie wewnętrznych walk o tron (XXIV dynastia) doszło do konfrontacji z Kuszytami, a około 701 r.p.n.e. z Asyryjczykami. Ostatnim przeciwnikiem byli Persowie. Bitwa pod Megiddo (1457 r. p.n.e.) – pierwsze w historii świata szczegółowo zrelacjonowane starcie dwóch armii. Wzięły w nim udział oddziały egipskie dowodzone przez faraona Totmesa III (20 000 wojowników) oraz zjednoczone

siły królów miast Kadesz i Megiddo. Jedną z głównych przyczyn zwycięstwa Egipcjan było zaskoczenie. Oddziały Totmesa podczas marszu w okolice twierdzy zrezygnowały z przejścia głównymi i obsadzonymi przez obrońców szlakami, wybierając trudną do przeprawy ścieŜkę górską prowadzącą przez wzgórza Karmel. Starcie skończyło się pogromem wojsk sprzymierzonych i wielkim sukcesem Totmesa III, który dowodził osobiście. Egipcjanie zdobyli wspaniałe łupy (rydwany, konie, uzbrojenie i bydło) oraz ponad 2 000 jeńców. Po bitwie Totmes zarządził blokadę miasta, które w końcu poddało się po kilku tygodniach. Król Kadeszu zbiegł jednak z twierdzy. Po bitwie Egipcjanie kontynuowali kampanię w Syrii i Palestynie, gdzie zdobyli liczne miasta i skąd zaatakowali ziemie Azji Mniejszej.

Bitwa pod Kadesz (1300r. p. n. e.) Około roku 1300 p.n.e. w okolicach twierdzy Kadesz (dzisiejsze Tell Nebi Mend) w Syrii nad rzeką Orontes doszło do wielkiej bitwy pomiędzy wojskami egipskimi faraona Ramzesa II, a armią hetycką, wspieraną przez wasali z północnej Syrii, plemiona huryckie z gór dzisiejszej Armenii i kontyngenty sojuszników z zachodniej Anatolii. Jest to jedna z najlepiej udokumentowanych bitew staroŜytności - zachowało się kilkanaście niezaleŜnych źródeł na jej temat. Bazą Hetytów była twierdza Kadesz, pod którą ok 1300r. p.n.e nadciągnęła armia Ramzesa II, składająca się z czterech dywizji, noszących imiona bogów: Amona, Re, Ptaha i Seta. W skład wojsk egipskich wchodziły: cięŜka piechota, lekkozbrojni łucznicy numidyjscy i najemna piechota libijska wspierane przez silny korpus rydwanów oraz oddziały pomocnicze Naerinów z Amurru. Po przybyciu w okolice Kadesz, Ramzes wraz ze swą straŜą przyboczną i najbliŜszymi doradcami wyruszył w stronę miasta. Po drodze, w okolicach brodu na Orontesie, spotkali oni dwóch ludzi z plemienia Szosu (jak się później

okazało agentów z armii hetyckiej), którzy powiedzieli, Ŝe król Hetytów, Muwatallis II, znajduje się 200 km na północ, w Aleppo. Ramzes bezkrytycznie uwierzył tej relacji i natychmiast przekroczył bród na rzece, kierując się wprost pod Kadesz. Za nim podąŜyła dywizja Amona. Podczas przemarszu armia egipska rozciągnęła się na długość około 15 km. Po przekroczeniu zachodniego strumienia, Ramzes rozpoczął budowanie obozu na równinie, naprzeciw miasta. I wtedy wysłani wcześniej zwiadowcy doprowadzili do obozu egipskiego dwóch hetyckich szpiegów. Prawda okazała się dramatyczna. OtóŜ cała potęga Hatti stała nieopodal, kryjąc się za Starym Kadesz. Czym prędzej wysłano posłańców do dywizji Ptaha i Seta aby przyspieszyć ich marsz oraz gorączkowo rozpoczęto budowanie umocnień. W tym momencie nastąpiło natarcie. Po zebraniu ogromnej armii, Muwatallis(rządził w latach 1310-1290) niepostrzeŜenie przeprowadził swe wojska do południowej Syrii, rozmieszczając je na wschodnim brzegu Orontesu, nieopodal Kadesz. Zwiadowcy przez długi czas obserwowali marsz wojsk egipskich, o czym stale informowali swego króla. Dwaj Szosowie, spotkani "przypadkiem" przez Egipcjan, mieli za zadanie zwabić ich w pułapkę. Atak miał nastąpić potęŜnymi siłami, poprzez bród na Orontesie. Natarcie Hetytów nastąpiło zgodnie z załoŜeniami w chwili gdy Ramzes gorączkowo przygotowywał się do walki, wznosząc obóz i omawiając plany ze swymi generałami. Główne siły hetyckiej armii - oddziały rydwanów zaczęły wyłaniać się z brodu na rzece, wściekle atakując dywizję Re na równinie, przed Kadesz. Zaskoczone szeregi egipskie pod cięŜarem natarcia rozłamały się na dwie części, całkowicie tracąc szyki i załamując się. Ścigane przez Hetytów, zaczęły kierować się na północ, w stronę obozu, nadal wznoszonego przez, towarzyszącą królowi dywizję Amona. Pod wpływem bezładnej ucieczki dywizji Re, Ŝołnierze dywizji Amona, widząc nacierające rydwany Hetytów, wpadli w panikę. Hetyci otoczyli obóz. Sytuacja stała się krytyczna. Prowizoryczny mur zbudowany z Ŝołnierzy i tarcz wkrótce pękł i fala hetyckich rydwanów wdarła się do obozu. Wydawało się, Ŝe losy bitwy i

samego Ramzesa, są juŜ przesądzone. Faraon jednak nie zamierzał bezczynnie czekać. Natychmiast włoŜył rynsztunek bojowy i wskoczył na swój rydwan. Skupiwszy wokół siebie swych najbliŜszych towarzyszy, rzucił się w wir walki. Kilkakrotnie przypuszczał atak na Hetytów, co w końcu doprowadziło do zamieszania w ich szykach. W tym momencie, od zachodu nadeszły oddziały pomocnicze. W szyku bojowym szybko i sprawnie przeszły do ataku. Wojska hetyckie znalazły się teraz pomiędzy dwoma ugrupowaniami egipskimi. Dowódcy hetyccy widząc zagroŜenie, dokonali szybkiego wycofania się w kierunku południowym. Chwila wytchnienia wystarczyła Ramzesowi aby zebrać i ustawić szyki swych Ŝołnierzy i natychmiast przejść do kontrataku. Kilkakrotne zmasowane uderzenie na pozycje hetyckie zatrzymało ich i następnie zmusiło do odwrotu w kierunku południowym, a następnie wschodnim, przypierając ich do Orontesu. Na wschodnim brzegu rzeki, król Hetytów, Muwatallis stał na czele piechoty, wsłuchując się w zgiełk bitewny, przekonany o swym rychłym zwycięstwie, gdy nagle jego pewność siebie zmieniła się w osłupienie. Dojrzał bowiem swoje rydwany, uciekające w popłochu i nieładzie i wpadające wprost do wód Orontesu. Za nimi szarŜowały oddziały egipskie. Na ich czele znajdował się sam Ramzes. Odwrót Hetytów przerodził się w chaos. Rydwany wpadały jeden na drugi, tratując się wzajemnie i mieszając się z mułem i wodą Orontesu. Osłupiały z niedowierzania Muwatallis mógł tylko obserwować tryumfującego na zachodnim brzegu faraona. Wkrótce na pole bitwy nadciągnęła dywizja Ptaha, która wzięła udział juŜ tylko w chwytaniu jeńców i liczeniu zabitych wrogów. Za nią zaczęły nadciągać resztki zdziesiątkowanej dywizji Re i uległej popłochowi dywizji Amona, łącząc się z oddziałami pomocniczymi, dywizją Ptaha i faraonem. Na koniec, na polu bitwy zameldowała się spóźniona dywizja Seta. Tak więc na koniec dnia, gdy rozbijano obóz na noc, siły egipskie pod Kadesz składały się z dwóch, nietkniętych dywizji, nieco poturbowanej dywizji Amona oraz zdziesiątkowanej lecz nadal stanowiącej niebagatelną siłę, dywizji Re oraz

oddziałów wsparcia. Armia hetycka nadal była niepokonana i prawdopodobnie dwa razy liczniejsza od egipskiej, lecz przewaga Egipcjan polegała na posiadaniu nietkniętych oddziałów rydwanów z dwóch dywizji, podczas gdy Hetyci większość z nich juŜ stracili. Następnego dnia rano, wojska egipskie, szybko i sprawnie ustawione w szyku bojowym zaatakowały pozycje Hetytów. Zaskoczone nagłym i zaciekłym atakiem oddziały hetyckie stopniowo ulegały natarciu i z wolna cofały się. JednakŜe główne siły hetyckie szybko powstrzymały napór mniej licznych Egipcjan, lecz nie posiadając rydwanów nie były w stanie skutecznie odeprzeć ataku i przejść do kontrofensywy. Egipcjanie nie posiadając odpowiednio licznych oddziałów nie byli, z kolei, w stanie rozgromić Hetytów. Doszło więc do równowagi i obie armie wycofały się. Bitwa była nierozstrzygnięta. Wobec braku wyraźnej przewagi jednej ze stron oraz uznaniu, iŜ oto cele Ramzesa zostały osiągnięte, a wpływy hetyckie zostały utrzymane, Muwatallis, pamiętający rozejm zawarty z Seti I, zaproponował podjęcie rokowań i podpisanie rozejmu. Propozycja zawierała prawdopodobnie utrzymanie istniejącego, terytorialnego status quo. Ramzes, pragnący zdobyć dla Egiptu Amurru i Kadesz, pomny układowi zawartemu przez jego ojca, odrzucił propozycję zawarcia pokoju, zgadzając się jedynie na zaniechanie w chwili obecnej, dalszych działań militarnych, zachowując dla siebie prawo do dochodzenia swych wpływów w Syrii. Tak więc sprawa została jedynie odroczona. Wojska egipskie mogły rozpocząć powrót do domu. Wkrótce po odejściu wojsk egipskich, pozostały w Kadesz, Muwatallis II szybko przywrócił i potwierdził swoje zwierzchnictwo nad tymi terenami. Co więcej nie zamierzał wracać do Hattusas, lecz podjął kampanię, mającą na celu podporządkowanie całego Amurru. Wkrótce zmusił Amurru do poddania się jego władzy, strącając z tronu dotychczasowego króla i osadzając na nim posłusznego mu, marionetkowego władcę. I na tym nie poprzestał. Skierował się na południe, poprzez dolinę Bekaa, niszcząc po drodze egipskie jednostki, kierując się w stronę Damaszku z zamiarem zajęcia egipskiej prowincji Upi. W efekcie

stworzył strefę buforową oddzielającą Amurru i Kadesz od rejonu wpływów egipskich.

Bitwa morska w delcie Nilu miała miejsce około roku 1209 p.n.e.[1] w trakcie najazdu ludów morza. Władca Egiptu Ramzes III, wsławiony zwycięskimi wojnami z libijczykami postanowił rozprawić się z napas...

Life Enjoy

When life gives you a hundred reasons to cry, show life that you have a thousand reasons to smile

Get in touch

Social

© Copyright 2016 - 2019 AZPDF.PL - All rights reserved.