W ciemnosciach strachu 02 Maxime Chattam

Maxime Chattam W ciemnościach strachu Jeśli mogę dać wam drobną radę, zaczekajcie, aż zapadnie zmierz - pdf za darmo

12 downloads 9364 Views 2MB Size

Story Transcript


Maxime Chattam W ciemnościach strachu

Jeśli mogę dać wam drobną radę, zaczekajcie, aż zapadnie zmierzch, a następnie zapalcie lampkę nocną i przewróćcie pierwszą stronę. Maxime Chattam Edgecombe, styczeń 2002 roku

... diabeł Pismo Święte zna w potrzebie. William Szekspir, Kupiec wenecki

PROLOG 12 KWIETNIA 1997 ROKU, PRZESTRZEŃ POWIETRZNA NAD KOLORADO Harvey Morris otworzył przed sobą stolik i położył na nim kwarcowy zegarek. W kabinie rozległ się cichutki szmer, który ledwie zagłuszało delikatne popłakiwanie dziecka kilka rzędów dalej. Wszyscy pasażerowie byli zajęci oglądaniem filmu albo spali, odchyliwszy do tyłu głowy. Harvey wyglądał przez okno samolotu, bębniąc nerwowo palcami o poręcz fotela. Nie mógł się już doczekać. Każda minuta rozciągała się niemal do godziny, przedłużając dodatkowo jego męki. Zaczynały go boleć plecy, ścierpły mu nogi, ale jak na złość siedzący obok niego pasażer spał, blokując wyjście. Morris spojrzał na zegarek, jakby mogło to coś zmienić. Była 16.42. Czas stanął w miejscu. Nie mogąc zapalić, włożył do ust gumę do żucia - już piątą od wylotu. Nie było mowy żeby użył jednego z tych plastrów dla palaczy które rozdawały przed startem stewardesy „Kto wie, czy te wynalazki nie powodują raka?" - powtarzał sobie nieufnie. Westchnąwszy, powrócił do przerwanej obserwacji nieba. Nie było widać nic poza długim, wełnistym pióropuszem daleko w dole, zwieńczonym niekończącym się błękitnym kaskiem. Kiedy leciał na wysokości około dziewięciu tysięcy metrów, z prędkością trzystu dwudziestu pięciu węzłów, trans-ponder boeinga 747 linii Continental zniknął z ekrany radaru, przy ciśnieniu powietrza wynoszącym trzysta milibarów,a więc takim, jakie panuje na Mount Evereście. Samolot szybował majestatycznie ponad morzem mlecznych chmur, prześlizgując się pospiesznie między błękitem nieba a nieruchomymi barankami. Na jego ścianach lśniło słońce, którego promienie odbijały się to tu, to tam, jak płynne diamenty. Po czym nagle w jednym z ciemnych okien pojawiła się iskra. Nic naprawdę wyjątkowego, po prostu niespodziewany błysk. Reszta nie trwała nawet sekundy. Ułamek czasu później kadłub zapadł się do środka, zupełnie jak kartonik soku, który opróżnia się przez słomkę, wysysając zeń całe powietrze. Tona sprężonego powietrza rozpłynęła się właśnie w atmosferze.

Jednocześnie zaczął się rozprzestrzeniać ogień. Ze środka kabiny uniosła się kula ognia, która w jednej chwili pochłonęła cały samolot. Okna się roztrzaskały, kadłub się rozdarł, a powierzchnia skrzydeł rozpłynęła się w powietrzu, w miarę jak eksplozja pochłaniała zbiorniki paliwa. Olbrzymie usterzenie w barwach linii lotniczych zamieniło się w tysiące płonących wiórków. W niebo uleciało w okamgnieniu szesnaście ton czterech silników rolls-royce RB211, rozrzuconych w odległości wielu kilometrów od siebie. Cztery i pół miliona części składających się na samolot rejsu numer CD-4133 zostało zamienionych w pył niemal bezszelestnie. Dziewięć tysięcy sto pięćdziesiąt metrów niżej leżał na łące piętnastoletni chłopak. Panującą wokół ciszę zakłócał jedynie szczebiot przelatujących ptaków i rytmiczne cykanie świerszcza. Trzymając w ustach źdźbło trawy młodzieniec ten rozmyślał o Jessice, dziewczynie, która siedziała tuż obok niego na lekcji matematyki. Jego oczy były wpatrzone w biel chmur, gdy nagle wydało mu się, że widzi wśród nich świecący punkt Trwało to krótko, ale wystąpiło z taką intensywnością, że chłopakowi przyszło na myśl, czy przypadkiem nie jest to coś w rodzaju kosmicznej latami dla zagubionego statku. Ponieważ jednak zjawisko nie powtórzyło się więcej, natychmiast o nim zapomniał i pogrążył się z powrotem w młodzieńczych marzeniach. Później, kiedy w wieczornych wiadomościach usłyszał o katastrofie lotniczej, w ogóle nie skojarzył obu tych faktów. Trzystu dwudziestu pasażerów i członków załogi zginęło anonimowo, bez świadków. Gdy śnieg w Górach Skalistych przybrał barwę purpury - tak, jakby czekano aż do zachodu słońca, żeby mówić o śmierci - zorganizowano konferencję prasową. Uczestniczyli w mej członkowie Narodowego Zarządu Bezpieczeństwa Transportu i Federalnego Zarządu Lotnictwa, a także kilku przedstawicieli linii lotniczych, Cicho przyznali że nie pojmują, co się stało; z ich ust padały takie określenia, jak „godny pożałowania wypadek" czy „awaria techniczna", które miały stanowić wstęp poprzedzający składanie kondo-lencji rodzinom ofiar. Nawet po latach nie wykryto przyczyn „incydentu". Hipoteza o zwarciu w instalacji elektrycznej długi czas zajmowała uprzywilejowane miejsce, chociaż nigdy nie została potwierdzona. Prawda nie wyszła na jaw. Jedni szeptali, że był to zamach terrorystyczny sił skrajnej lewicy, inni przebąkiwali, że tak chciał Chaos, jeszcze inni, że Zło... Plotki. Potworności skutków tej tragedii miały jednak przekroczyć wszystko to, co się dotychczas wydarzyła Eksplozja ta miała zapoczątkować jeszcze bardziej krwawą rzeź, oto bowiem ze swojej kryjówki wyłonił się potwór, który miał powoli dojrzeć. Zniszczenie samolotu nie było niczym innym, jak tylko kluczem. Krokiem ku niewypowiedzianemu, ku innemu istnieniu. Zabójca bez trupa. Zabójca bez istnienia. Cień. Na szczycie społeczeństwa,

poza ludźmi. Niewidzialny.

CZĘŚĆ PIERWSZA

Nie może być trwałej cywilizacji bez obfitości miłych grzeszków. Aldous Huxley, Nowy wspaniały świat

1 BROOKLYN, STYCZEŃ 2002 ROKU Klakson zawył w nocnych ciemnościach, burząc spokój kończącego się wieczoru. Po chwili dołączył doń jeszcze bardziej lekceważący, gwałtowny i przenikliwy pisk opon. Reflektory żłobiły w mroku samotną, głęboką ścieżkę. Mimo to nie było widać najmniejszego nawet cienia. Za szybko przemknął. Kilka metrów dalej następny samochód wykonał raptowny skręt, wydając potężny protest swoim klaksonem. Uciekała, głucha na ten hałas, słysząc jedynie ciężkie bicie własnego serca i pulsowanie krwi w żyłach, uwięziona w kleszczach strachu. „On tam jest! Zaraz mnie dogoni! Jest tuż za mną! Za chwilę wyciągnie rękę, a jego palce mnie pochwycą! Zaraz mnie dopadnie! Czuję to, on tam jest!" Biegła, żeby ocalić życie. Jej drobna postać, sugestia obecności, niemal wątpliwość istnienia, podskakiwała po asfalcie, wystawiając nagie ciało na oślepiające światło reflektorów samochodów, które omijały ją w zamieszaniu. Na obrzeża parku dotarł przerażający koncert, odbijając się od ścian pobliskich domów, podczas gdy samochody przystawały jeden po drugim. Dwa z nich zderzyły się ze sobą, dorzucając do partytury zaimprowizowany zgrzyt zgniatanej blachy. „Zbliża się! Prędko! Prędko! Zaraz mnie złapie!" Nic już nie czuła. Ani gorącego oddechu, który tryskał jej z piersi niczym gejzer, ani bolesnego dotyku ziemi na poranionych stopach. Biegła, żeby ocalić życie, przy każdym kroku pozostawiając za sobą krwawe piętna. Bez wahania, bez świadomości tego, co właśnie robi, rzuciła się do zagajnika i przebiegłszy przez niego, wypadła na inną drogę, tuż pod koła ciężarówki. Kauczuk opon stopił się w jednej chwili podczas hamowania, zostawiając na jezdni długą ciemną smugę. To jednak nie wystarczyło, dlatego kierowca, który nie stracił przytomności umysłu, gwałtownie skręcił. Dwanaście ton odkleiło się od drogi i stoczyło na nasyp, uderzyło w stojącą furgonetkę, po czym zmiotło z powierzchni ziemi latarnię i w końcu wylądowało na chodniku. „Biegnij! Biegnij! On nadchodzi! Jego ręka jest tuż, tuż, za twoimi plecami, gotowa cię chwycić! Biegnij!" Czuła już, jak zabójczy oddech śmierci muska jej ramię, następnie schodzi rowkiem między piersiami i uderza. Uderza bez wytchnienia.

W oddali dwoje przechodniów przyglądało się scenie, która nie trwała dłużej niż trzydzieści sekund - akurat tyle, ile potrzeba, by naga kobieta przebiegła zygzakiem przez labirynt alejek i zagłębiła się w ciemnościach parku. Histeria zżerała jej twarz - mężczyzna był o tym przekonany, musiał jednak spojrzeć na żonę, aby się upewnić, że to nie był koszmar na jawie. Zona stała z otwartymi ustami, w szoku. Zauważyła wielki szkarłatny strup pokrywający czaszkę szalonej kobiety. Miasto zniknęło za postacią uciekającej istoty, pochłonięte przez gęste gałęzie, połknięte przez nieubłaganą rutynę przyrody. Nie ostały się nawet sztuczne światła cywilizacji. Ona nadal biegła. Pot strachu mieszał się z potem wysiłku i mimo panującego chłodu jego krople ściekały całymi dziesiątkami. Wspiąwszy się po usłanej suchymi gałęziami ścieżce, zamierzała skręcić w prawo. - Prędko! - krzyknęła zrozpaczona, u kresu sił. Nagle jej ciałem wstrząsnęło łkanie, kiedy zaś jej kończyny zaczęły się trząść, całe ciało pokryło się gęsią skórką. Zawroty głowy, które nie opuszczały jej od początku ucieczki, nasiliły się, przekraczając wszystkie granice rozsądku, a fala strachu, jaka po nich nastąpiła, przyprawiła ją o utratę przytomności. Nogi jej się poplątały, po czym przekroczywszy wąziutki brzeg, poturlała się po zboczu wśród drzew. Jej ciało zatrzymało się dziesięć metrów niżej, w kępie trzcin. Leżała z ramionami przyciśniętymi do piersi, z podkurczonymi nogami, niczym jakaś zapomniana madonna pod nieprzeniknionym spojrzeniem księżyca, którego promienie ślizgały się po tafli ogromnego jeziora. Jeszcze oddychała.

2 W nowojorskiej dzielnicy Brooklyn Heigths góruje nad Manhattanem promenada - położony nad zatoką ciemny pas betonu, miejsce, gdzie lubią przychodzić zakochane pary i osoby starsze Stojące wzdłuż tej alei domy są wysokie i wąskie, z fasadami ozdobionymi płaskorzeźbami, w nocy zaś toną w aureoli świateł z licznych okien. Na dachu jednego z okolicznych budynków można dostrzec dziwną jasność. To szklana kopuła, przypominająca czubek balonu wypełnionego światłem. Gdyby ktoś znalazł się tam właśnie teraz, zdziwiłby się widokiem ziaren

słonecznika pozostawionych na dachu dla ptaków. Tego spojrzenie mogłoby następnie powędrować cztery metry niżej, przez kopułę, aż na parkiet mieszkania, a później przebiec wzdłuż desek do kanapy przykrytej pstrokatą indyjską narzutą. To ciepły salon, opiekuńczy kokon, w którym każdy przybysz dobrze się czuje. Z leżącego na niskim s...

Life Enjoy

When life gives you a hundred reasons to cry, show life that you have a thousand reasons to smile

Get in touch

Social

© Copyright 2016 - 2019 AZPDF.PL - All rights reserved.